a drawing a day

Ytje's blog is verhuisd!

2007-10-05T08:21:00.000-07:00

Mijn blog heeft een nieuw onderkomen gevonden op mijn spiksplinternieuwe site.

Jeder Tag wunderbar, jeder Tag wunderschön

2007-09-17T05:15:00.000-07:00

Hoezee! Op 14 augustus j.l. was het dan toch eindelijk vakantie. Feriën in Berlin! In 2006 smaakte ik al eens het genoegen 4 dagen in deze bruisende metropool door te brengen. Het was dan ook, zoals mijn vader placht te zeggen "een blij vooruitzicht dat mij streelt."Dus togen wij tezamen (kameraad Trik, π en ik) in de picanto geleend van π's moeder naar Berlin, eine Großstadt. π chauffeurde ons naar de eindbestemming, het advies van het MEDION navigatiesysteem opvolgend. Dit navigatiesysteem heeft een niet te onderschatten feature: Alle ALDI vestigingen zijn erop aangegeven. Het verkooppunt van deze gadget is inderdaad de supermarkt in kwestie. De stem die ons route-aanwijzingen gaf leek op die van onze Majesteit, zij het een demented versie. π heeft niet veel op met de monarchie, dat is waarschijnlijk ook de reden dat hij het eerste commando van onzer Trix meteen in de wind sloeg. Na een eind omrijden besefte hij dat er met Hare Majesteit niet te spotten valt en dat je, ook al ontvlucht je Nederland, je je als humble citizen nooit helemaal los kunt maken van het koningshuis. De rest van de route werd wat rijrichting betreft gedomineerd door het MEDION navigatiesysteem, zij het onder meesmuilende imitaties van het Stemgeluid. De eindbestemming was een appartementje midden in Kreuzberg. Het bustlin' zwaartepunt van X-berg, (vanouds een krakersfort, men hecht hier nog aan de oude postcodes; 61 voor het westelijke gedeelte en 36 voor oost) bevindt zich rond de Kotbusser Tor, ook wel Kotti genoemd. Dit stadsdeel heeft als bijnaam Little Istanbul, vanwege Turkse immigranten en Duitsers van Turkse afkomst die zich hier hebben gevestigd. Verder biedt dit chaotisch aandoende stadsdeel plaats aan het Jüdisches museum en is Checkpoint Charlie er te vinden. In de Mariannenstrasse huist Die Gestalten Verlag, volgens mijn bescheiden mening een van de beste uitgeverijen op het gebied van illustratie en vormgeving. In een bourgondische stad als Berlijn zijn er tal van uitgaansgelegenheden waar de dorstige toerist zijn euro's in fonkelend gerstenat kan omzetten. Barbie Deinhoff's is een etablissment waarvan de naam een samentrekking van twee fenomenen is; Barbie en de Baader Meinhof groep. De bar trekt een zeer gemêleerd publiek; fashionista's avant la lettre, androgyn ogende personen, een enkele suit en verder veel extravagantie, mohair-queer en faux punk. We werden getrakteerd op een act waarin een meisje een omgekeerde striptease uitvoerde (naakt afgezien van een pantysok over haar hoofd en valse bankbiljetten die op haar lichaam waren geplakt. Al geld uitdelend kronkelde ze over de bar richting podium. Daar aangekomen had ze zich in iniddels in een sm achtige outfit gehesen, waarna ze gedichten reciteerde die vooral over waanzin en vrouwelijke onderdrukking gingen). Vorig jaar gingen mijn zus en ik naar de club Spindler und Klatt, volgens de Lonely Planet the hottest thing to hit Berlin since the caipirinha. Granted dat was in 2006, maar een boeddhabeeld en waterfonteintjes gecombineerd met een dansvloer? Top dat maar eens. Gratis wifi op het terras waar je kunt liggen op banken bekleed met dikke matrassen, uitzicht op de Spree. De Pailin Thai Küche aan de Wiener Straßse serveert overheerlijk Thais eten. Laat je niet weerhouden door de bezoekersaantallen die je (niet) ziet. Het eten is erg goed, zo ook de service. Als je, zoals ik, erg van knoflook houdt, is het Portugese restaurant Transmontana een aanrader. Lekker eten met nuchtere bediening. En niet te zuinig met knoflook. Lekker laten waaien, die walm! Knoflook is bloedzuiverend, waarlijk geen sinecure temidden van al dat bier. Niet ver daarvandaan zit Zitrone, een eet- en drinkgelegenheid waar je ook goed kunt ontbijten. Denk jazzy achtergrondmuziek, krantje, eitje, koffie...een goed begin van de (mid)dag. Friedrichshain is zonder meer mijn favoriete wijk. Het heeft niet de charme die bijvoorbeeld Prenzlauerberg en Mitte wel hebben. Dit stadsdeel ten oosten van Mitte is architecturaal minder aantrekkelijk, rauwer. En dan wordt het interessant natuurlijk. Fantastisch afgekalfde gebouwen, scherpe randjes (figuurlijk dan) die de wijk een eigen smoel geven. Zoals het Blankensteinpark, waar de karkassen van de voormalige slachthuizen nog overeind staan. Dit gecombineerd met een Kik Diskont laden en een naschoolse kinderopvang. Samen met de regelmatig passerende S-bahn en flats in de verte een opmerkelijk geheel. Ook in Friedrichshain; Berghain. Een voormalige elektriciteitscentrale is geheel intact omgevormd tot club. En wat voor een. Drie verdiepingen, goeie dj's, bevolkt door party hard volk van allerlei pluimage. Wat ik heel bijzonder vind aan Berghain, maar ook aan Tresor (zie volgende alinea) is dat je met die dansende massa je op die vloer als één man voelt. Dat opgaan in de muziek terwijl je om je heen ziet dat al die andere dansende feestgangers het ook zo ontzettend naar hun zin hebben. Die transportation, dat loskomen, de herkenning bij anderen, dat is waar het om gaat. Dat je niet om je tasje heen staat te marcheren, maar dat de ervaring allesomvattend schijnt. Awel, de ultieme stapavond in mijn optiek. Dat gecombineerd met een dj die kaas heeft gegeten van opbouw, climax en release is essentieel. In Berghain bevinden zich trouwens ook darkrooms en camera's zijn verboten. Eten in Friendrichshain: Ummspannwerk Ost. Wederom een industrieel gebouw (elektriciteitsstation) dat een andere invulling heeft gekregen. Een open keuken, gastvrije bediening, je voelt je er echt welkom. Het menu: Modern Duits. Parelhoen met gnocchi. Aardappelsoep. Gutes essen! Tresor heeft sinds mei dit jaar een nieuw onderkomen: aan de Köpenickerstrasse in Mitte/richting Kreuzberg. Een immense fabriekshal. Het industriële karakter van het gebouw en de muziek -hard techno- vullen elkaar aan. na een tijd verpozen op de eerste verdieping kwam ik erachter dat er nog een zaal huisde in de kelder. Door een bunker-achtige tunnel, spaarzaam verlicht, loop je rechtstreeks het rave tijdperk binnen. Hier was de muziek harder, de mensen nog uitbundiger. Het geheel deed me denken aan die videoclip van The Prodigy: 'No Good.' het enthousiasme van de dansende menigte werkte zo aanstekelijk dat wij al snel werden meegesleurd. Mitte representeert letterlijk het centrum van Berlijn. Alhoewel elke Kiez zijn eigen promenades en hubs heeft is Mitte toch wel echt het 'midden.' Na de eenwording verschoof het zwaartepunt van Charlottenburg naar Mitte. Hier vind je het Museumsinsel, het Bebelplatz (waar de boekverbrandingen door de nazi's plaatsvonden), de Fernsehturm, alles wat Berlijn zo de moeite waard maakt. Niemand spendeert zijn vakantie graag in een ton met bretels: In het Scheunenviertel ('boerenkwartier') is het dan ook aangenaam winkelen. Diverse winkels alhier verkopen kleding vervaardigd door locale ontwerpers. Moe maar voldaan schuif je vervolgens met een volle tas een bar in/ een terrasje op, die ook hier natürlich volop aanwezig zijn. 'Ein Hefeweizen, bitte!' Ter drincken ende vermaeck: Kaffee Burger is een alternatieve stek ingericht met DDR stylo meubilair en dito behang. Op een klein podium kan een bandje terecht. Ook is Kaffee Burger de thuisbasis van Wladimir Kaminer's Russendisko. De Volksbühne is een theater aan het Rosa Luxemburg Platz. Nog steeds wordt er heftig gerenoveerd. Aan weerszijden van dit gebouw huizen de Roter en Grüner Salon. In de Grüner Salon was er, op het moment dat wij er binnengingen, een dansavond. Rumba, tango, allerlei warmbloedige dansstijlen passerden de revue. Ik werd ten dans gevraagd tijdens de rumba, al met al erg amusant allemaal. Vooral omdat ik nog nooit de rumba heb gedanst en meer dan eens op de tenen van mijn danspartner ging staan. Prenzlauer Berg is een relaxte hippe wijk ten noorden van Mitte. Onder het DDR regime vestigden kunstenaars en alternative zich hier. Na de val van de Muur is dit een van de stadsdelen die relatief snel is gerenoveerd. In tien jaar tijd is de verwaarloosde arbeiderswijk veranderd in een buurt met het hoogste percentage kinderen in vergelijking met de andere wijken van Berlijn. Een groot deel van Prenzlauerberg ziet er behoorlijk upscale uit. Hipsters en ook yuppen hebben hier hun intrek genomen. Voor royale cocktails (Moscow Mule!) kun je terecht bij VEB Getränkekombinat (Wohnzimmer). Met een DDR indachtige naam en dito inrichting kun je in deze voormalige woonkamer wegzakken in het meubilair en de alcohol induced roes. Gelukkig zijn de drankjes voorzien van enorme stukken fruit, een vitamine C shot is op een stapavond aan te bevelen. Aan de Sredzkistraßse zit een hele goeie Italiaan, we zijn er speciaal vanuit Treptow naartoe gefietst. Het deegwaren is huisgemaakt. En lekker! En niet duur! De naam van dit établissement superbe is Cenacolo (schrijf ik met een aan zekerheid grenzend vermoeden). Ik kon het natuurlijk niet laten om een kijkje in een Duitse supermarkt te nemen. Zoals toiletten het ware karakter van de gastheer of -vrouw onthullen, zo biedt een supermarkt inzicht in het wezen van een land. Ik liep er rond als een alien in Kaiser's; wat een veelheid aan produkten, wat lag dat orthopedisch gevormde mandje goed in mijn hand, waarom verkopen ze bij de c1000 geen eintopf, deze smaak vegetarische paté ken ik nog niet.En toen de apotheose: Een rolband (geen roltrap in verband met eventuele winkelwagentjes) die een verdieping lager ging! Welk een oord was dit! Ik ben wel anderhalf uur binnen geweest. Mijn volle tas als trofee naar buiten dragend, de kassabon een oorkonde. Ik was geslaagd! We hebben geen tentoonstellingen bezocht, dat zijn van die dingen die bij mij binnen werktijd vallen. Ik heb minimaal twee dagen nodig om te unwinden. Maar omdat Berlijn een stad is met zoveel geschiedenis en daar niet aan te ontkomen valt (waarom zou je dat ook willen- dit is echt Old Europe) hebben we 'Stasi: Die Ausstellung' bezocht. Het blijft een merkwaardig stuk geschiedenis, die machinerieën van de DDR. Kafka's boeken waren er verboden, waarschijnlijk omdat zijn verhalen zoveel gemeen hebben met wat er in de DDR gebeurde. Berlin, es war fabelhaft. Bis schnell!

Back On Tha Set

2007-09-12T03:31:00.000-07:00

Na een werkdieet van 4 maanden, een vakantie in Berlijn en 4 dagen op het Natural Networking Festival ben ik back on tha set. Afgeschermd door 4 muren en 3 ramen, het landschap gedomineerd door de Akzo-toren en het Postbankgebouw. Er is wederom werk aan de winkel!

perestrojka

2007-08-06T01:52:00.000-07:00

Louis Vuitton en Michail Gorbatsjov zijn geen onwaarschijnlijke combinatie meer. Gorbatsjov gaat figureren in een spotje ter promotie van het merk. Toen Gorbatsjov werd benaderd door het beroemde Franse modehuis weigerde hij in eerste instantie. Maar toen hij hoorde dat Vuitton een bedrag doneerde aan zijn stichting Green Cross International bedacht hij zich. Het modehuis wil met dit spotje een ander gezicht van het merk laten zien. Louis Vuitton associeert men toch met glamour. Gorbatsjov die langs de overblijfselen van de Berlijnse Muur rijdt geeft het imago van Vuitton een gritty impuls. Het is ook wel een step up vergeleken met zijn commercial voor de Pizza Hut. Het patroontje dat de accessoires van Louis Vuitton siert is veel gekopieerd; het ontwerp is van de hand van Takashi Murakami, een Japanse kunstenaar die ook wel "de nieuwe Warhol" wordt genoemd.

illustraties Vroom en Dreesmann schoolcampus 2007

2007-08-03T02:45:00.000-07:00

Het nieuwe schooljaar staat in de startblokken en dus zijn daar weer kraakverse schriften en agenda's, wachtend op gretige afname door scholieren. Als ik aan de Vroom en Dreesmann denk, dan denk ik aan het winkelpersoneel, in die blauwe pakjes, die het midden hielden tussen een stewardess en een koffiejuffrouw. Een beetje "Are you being served" stylo, zegmaar. Na hun grote verbouwing en make-over was ik, hoewel ik wist dat ik juist een vestiging van Vroom en Dreesmann had betreden, er ten enenmale van overtuigd dat ik mij in de Bijenkorf bevond. Awel, ik wierp onlangs een blik op hun ramen, waar de nieuwe schoolcampus-waar wordt aangeprezen: Ik heb een tijdje naar dat raam staan kijken, omdat ik verrast was door hetgeen ik zag. Rond, door en uit een boom zweven wezentjes die lijken weggelopen uit een kleurrijke parade. Character design is alomtegenwoordig, en epigonisme is onvermijdelijk. Dat vind ik bij deze figuurtjes niet het geval. Er zit vanalles vermengd in het uiterlijk van de karaktertjes; ik dacht even aan de Yellow Submarine, en ook even aan die stickers die je vroeger kreeg als je opstel goed was, of wanneer je netjes had geschreven: Plaatjes uit die meneertjes serie, zoals meneer Warhoofd, meneer Knoeipot, meneer Langbeen enz. Er valt zelfs nog een zweem traditionele jaren'70 illustratie-invloed te ontwaren. De poppetjes bezitten een vreemde weelderigheid, maar tegelijkertijd zijn ze hier en daar een beetje knullig, wat ten goede komt aan de aandoenlijke vrolijkheid die ze uitstralen. En dan heb ik het nog niet over de kleuren gehad; goed afgewogen, fel, zonder te opdringerig te zijn. Goed met kleur om kunnen gaan is een talent, en dat zie je hier dus gedemonstreerd. Ik heb gisteravond goeddeels surfend op internet doorgebracht, zoekend naar de illustrator van dit moois. Ik heb nog niets kunnen vinden. Ik vermoed dat de illustrator de Britse nationaliteit bezit (kijk naar die rijgschoentjes!). Mocht ik de identiteit van de maker achterhalen dan zal ik dat hier posten. Rest mij te zeggen dat ik dit ontzettend leuk werk vind. Ik zou er bijna de middelbare school voor willen overdoen, met zo'n geïllustreerde agenda in m'n tas, en dat wil wat zeggen! N.B.: Kampensche School kompaan en Lamelosser Aleks Deurloo wees mij erop dat het werk is gemaakt door Bfree, uit Nederland. Ik had het dus mis wat betreft nationaliteit. Dat mag de pret natuurlijk niet drukken, want als je naar zijn site gaat valt er nog veel meer moois te zien.

Silencio

2007-08-01T06:38:00.000-07:00

Laatst keek ik de film Mulholland Drive voor de tweede keer, de film werd op tv uitgezonden. Voorwaar geen gemakkelijke kost, maar als Lynch-fan weet je waar je aan begint. De film bevat een aantal huiveringwekkende scènes. Eén ervan vind ik erg griezelig, daar het over een droom gaat die erg veel lijkt op nachtmerries die ik ook wel eens heb. De scène begint in een diner, Winkie's genaamd, alwaar ene Dan met zijn collega (of vriend?) Herb gaat ontbijten. Het blijkt dat Dan nachtmerries heeft gehad die zich in deze setting afspeelden. Terwijl hij de droom aan Herb uit de doeken doet zie je hem steeds banger worden. Reden voor deze angst is de aanwezigheid van een zonderlinge figuur achter het etablissement. "He's the one that's doing it," zegt Dan, terwijl zweetdruppels zich op zijn voorhoofd beginnen af te tekenen. Hij hoopt deze persoon nooit buiten zijn dromen tegen te komen. De climax wordt bereikt wanneer Herb Dan aanmoedigt een kijkje achter Winkie's te gaan nemen. De daaropvolgende beelden gaan gepaard met een onheilspellend geluid. De camera laat ons door de ogen van de getormenteerde Dan kijken, die nauwelijks zijn hoofd om de hoek van een muurtje durft te steken, doodsbang voor wat hij zal aantreffen. Lynch stelt de climax doeltreffend uit, en net wanneer je de greep op je stoelleuning laat verslappen, zodat het bloed weer in je handen kan stromen, schuift er een afgrijselijk persoon het beeld in die je de stuipen op het lijf jaagt. Dat vind ik echt pure horror, dat een filmmaker een scène bedenkt die je bijna letterlijk in je droom hebt zien voorbijtrekken. De schrik is zó groot voor Dan, dat hij ter aarde stort. Herb komt hem te hulp, verbijsterd door hetgeen hij net heeft gezien. De man achter Winkie's schuift met een vloeiende beweging terug achter de muur. Einde. Deze scène en ook de teneur van Mulholland Drive in zijn geheel deed me denken aan een schilderij van James Rosenquis t, Rainbow (1961). Rosenquist's werk behoort tot de Pop Art en is vaak 'glad', zonder 'handschrift' zijn schilderijen bevatten geen zichtbare verfstreken, zoals dat traditioneel gebruikelijk was; aan de touch kon je het handschrift, de eigenheid van een kunstenaar herkennen. Het reliëf dat de verf op het doek vormde maakte het schilderij persoonlijk, een uniek kunstwerk. De Pop Art haalde dat gegeven onderuit. Rosenquist was reclameschilder geweest, en had hoog boven Manhattan en Brooklyn billboards geverfd. Zijn kunst speelde met de beeldtaal zoals die in de reclame werd toegepast. Zijn doeken zijn vervreemdend, ongemakkelijk. Deze twee termen zijn ook van toepassing op Rainbow. Het werk is samengesteld uit prefab materialen en verf. Het is volgens mij niet één van Rosenquists bekendste werken; ik heb het nooit ergens anders afgedrukt gezien dan in het boek Pop Art, samensgesteld door Tilman Osterwold, uitgegeven door Taschen. Osterwold schrijft over Rainbow: De regenboog, voorheen het optimistische symbool van zuiverheid en succes, vooruitgang en vrijheid, vloeit melancholisch vanuit een gebroken raam over een buitenmuur en druipt, onder een aggressief uitziende vork, de leegte in. Hier wordt de regenboog gepresenteerd als een door chaos bedreigd symbool, van maatschappelijke en huiselijke orde. De gewrongen compositie en formele eenvoud van het werk tonen hoe de mens zelfs de brokstukken van zijn dromen opsmukt. Dit werk overlapt de motieven in de films van David Lynch. Chaos bedreigt orde, mensen raken verstrikt in hun eigen dromen, en hoe glamoureus de buitenkant soms ook lijkt, binnen schreeuwt de leegte. Rosenquists schilderij is de achterkant van Mulholland Drive, dit is wat je ziet als je je hoofd om de hoek van de muur steekt. Dit is waar die akelige figuur achter Winkie's woont. Het werk is niet oogstrelend, maar wanneer je er langer naar kijkt dringt zich een bepaalde schoonheid op; de schoonheid van het lelijke. Het werk is niet alleen wat je ziet, het is ook wat je niet ziet. Doordat er zo is ingezoomd op het raam en de muur, vraag je je af wat er verderop te zien is. Rainbow bevat een droefheid, iets melancholisch. Aan de achterkant van een vijfsterrenrestaurant met een prachtige façade zou je dit best eens aan kunnen treffen. Hier dineren de down and out folks. Mulholland Drive speelt zich af in Los Angeles, city of Angels. Het is een glamoureuze stad waar alles larger than life is, maar als je daar doorheen prikt zie je het andere gezicht van deze metropool; bende-oorlogen die worden aangewakkerd door rassenhaat in de almaar uitpuilende gevangenissen, vastgoedmagnaten die geen oog hebben voor sociaal kapitaal en hele buurten platgooien voor de zoveelste glimmende wolkenkrabber. Een burgemeester die de boel bijelkaar moet houden, maar het is hij de juiste man op de juiste plek? Het kapotte raam in Rainbow was een ongelukje; bij het vervoeren van het werk ging het stuk. Rosenquist stond erop dat het raam niet werd vervangen. Het is exemplarisch voor de benadering van beeld door de kunstenaar; toevallige tegenstellingen in de visuele elementen die hij toepaste in zijn werk. Niet alles hoeft geregisseerd.

nieuw werk

2007-07-25T03:52:00.001-07:00

Illustratie door mij getekend; nu in het augustus nummer van Playboy (Playboy Duitsland): Over kwalen en typische vrouwenproblemen, besproken door Dr. Love. Toll!

Public Enemy no. 1

2007-07-23T02:12:00.000-07:00

Toen ik 15 was en de Mavo frequenteerde, fietste ik in de pauze steevast met een paar andere Mavogangers naar de LEAO dependance om daar met Leao-ers (logischerwijs) te hangen. LEAO: Lager Economisch Administratief Onderwijs, volgens mij is dat de correcte uitleg van de afkorting. Man, ik voel me oud; tegenwoordig is het allemaal vmbo met verschillende leergangen. Ik vond het vroeger iets fossielerigs hebben als mensen termen bezigden als 'kweekschool', 'Ulo' of "Mulo'. Sign o' the times; ik zal uiteindelijk ook een raaskallend fossiel zijn, mijmerend over de reclameloze zondag, de pre-internet tijd, de Kampensche School, hoe goed het allemaal was, vroeger. Enfin; de LEAO dus. Daar zag ik een jongen die een sweater droeg met daarop een afbeelding van een vizier, gericht op een persoon. Ik vroeg wat het moest voorstellen: Het bleek het logo van de hiphop groep Public Enemy te zijn. Met dank aan Martijn Krabbé, die zich sterk maakte voor de single Welcome To The Terrordome, bereikte deze track van eerde genoemde groep een notering in de Top 100, ik ben vergeten hoe hoog of laag. Eerst wist ik niet goed wat ik van WTTT moest denken, ik had nog nooit zoiets gehoord. Het klonk als een bijenkorf volgepropt met stukjes gitaar, stem en drum. Ik weet niet of ik al van de term sampling gehoord had. Ik kreeg een cassettebandje met daarop het album It Takes A Nation of Millions To Hold Us Back, het legendarische sophomore album van Public Enemy. Ik was verkocht; voor mij was dit zoveel rauwer, harder, oprecht kwaaier dan alle metal en rock die ik tot dan toe had gehoord. Ik werd op school en tijdens feestjes onvrijwillig blootgesteld aan grote hoeveelheden Normaal, Meatloaf, AC/DC, Metallica en Bonnie Tyler. Total Eclipse of The Heart werd gezien als het toppunt van passie en romantiek, net als Love Hurts van Nazareth. Ik zag het als het toppunt van een teiltje nodig hebben. To each their own. Omdat ik zo enthousiast over deze hiphop was ging ik kettingen maken zoals ik Chuck D et al ook zag dragen tijdens het doorpluizen van de cd boekjes die ik bij vrienden zag liggen. Dat doorpluizen was dé manier om meer te weten te komen; door het veelvuldig lezen van de rapteksten (en het raadplegen van woordenboeken) kon je de betekenis van de gebruikte slang uivogelen. Wie er in de credits werden genoemd was ook belangrijk, op die manier breidde je je kennis uit over andere artiesten, wiens naam je later weer ergens anders tegenkwam. Pre-internet informatie-garing. Toentertijd verkocht de Blokker klokken die je door een inklapbare standaard en een zwarte touwveter zowel op je nachtkastje kon zetten als aan de muur kon hangen. Nu waren mijn toenmalige vriendje en ik dat geenszins van plan; wij hingen ze om onze nek, net als Public Enemy groepslid Flavor Flav. Mijn vriendje een witte, ik een paarse. Ik zette de tijd steevast op vijf voor twaalf. Hoe symbolisch. Ook mijn fiets moest het ontgelden. Tegenwoordig zijn er bedrijfjes die "skins" maken teneinde je laptop te verfraaien. Ik plakte tekeningen op de kettingkastbeschermer, vaak 'grafitti's van mijn op dat moment favoriete nummer van Public Enemy. Via deze groep kwam ik in aanraking met muziek van andere rappers en groepen als Ice-T, N.W.A., Beastie Boys, Ice Cube. Nadat hiphop in de jaren daarna bij mij wat meer op de achtergrond raakte (ik raakte gefascineerd door bands als Swans, Godflesh, Wiseblood, Sonic Youth, Underworld, The Orb) was het in één klap terug toen ik in 2002 de documentaire over het Definitive Jux-label zag. Ik ben meteen de volgende dag naar de platenzaak gegaan om The Cold Vein van Cannibal Ox aan te schaffen. Iedereen kent waarschijnlijk wel het waarschijnlijk tot op de dag van in zwang zijnde gebruik "schrijf-jij-in-mijn-agenda-dan-schrijf-ik-in-de-jouwe." Analoge krabbels zoals dat nu digitaal op Hyves gebeurt. Ik schreef dan dingen als whats a smiling face when the whole state's racist? Ja, ik denk dat mijn klasgenoten daar erg blij mee geweest zijn.

Analyzing Arnhem; the dopeness is in the details

2007-07-11T02:41:00.000-07:00

Helaas is hondenkapsalon "Charmant" verdwenen uit de Hommelsestraat; ik heb daarom dit masterlijke bord nog even vastgelegd. Door die aanhalingstekens bij de staart van de hond lijkt-ie te kwispelen. Ooit zo'n tevreden beest gezien? Dit is sinds kort een ding om en nabij station Velperpoort: Papieren vlinders op bomen en dergelijke. Pure poëzie. En wat te denken van dit Davino IJs bord? Juist, een feest voor iedereen. Zo worden ze niet meer gemaakt. Er waren vroeger nog meer van die reclame uitingen, zoals Caraco IJs ("geweldig goed!") en nog één die me totaal ontschoten is. Geen plaatjes van vrouwen die iets anders suggereren terwijl ze aan een ijsje likken in ieder geval. Senco Fastening Systems. Ik heb niets toe te voegen. Dit is vormgeving, mensen. Dat er in Arnhem mensen met stijl en smaak zijn, wisten we al (Mode Biënnale, straks het Nationaal Historisch Museum), hier en daar draagt men het vol trots uit (dat hoop ik tenminste): Deze richtingwijzer is een ijkpunt waar ik mijn leven omheen heb gebouwd. Dit was het schemerlampje op de weg toen ik klein was. Als mijn vader zijn Opel Kadett de Stationsweg in Dokkum opdraaide deed ik, achterin duttend, mijn ogen open. Ik zag dan dit verkeersfenomeen en wist dat we bijna thuiswaren. Rest mij te zeggen: Het beste verkeersontwerp ooit. Uit atmosferisch en nostalgisch oogpunt dan; vandalen gooiden dat lichtbakje met de pijl altijd stuk (damn you...!)

MFA Scenography Frank Mohr Institute

2007-07-09T04:55:00.000-07:00

Op zondag 8 juli werden diploma's uitgereikt aan de afstuderenden van het Frank Mohr Institute. Dit vond plaats in het gebouw van Media Art Friesland te Leeuwarden, waar van 1 tot en met 8 juli werk te zien was van kunstenaars van de drie opleidingen MFA Painting, MFA Interactive Media & Environment en MFA Scenography. De eindpresentaties van de drie Scenography studenten Franzis Wiese, Zuzana Hudeková en Yaron Abulafia vonden plaats op respectievelijk 29, 30 juni en zondagiddag 1 juli in het Grand Theater in Groningen. π had hiervoor een kaartje kunnen bemachtigen; het was een groot succes. Franzis Wiese (Duitsland) speelt met clichés die ze op allegorische wijze samenvoegt met nieuwe objecten en elementen, elk met hun eigen lading en betekenis. Zo creeërt zij een persoonlijke en bijzondere nieuwe omgeving. Over Interferenz: Hij beslist. Vanuit zijn woonkamer bepaalt hij of het licht aangaat, wanneer de ruimte verwarmd wordt, of juist niet. Zijn passie voor techniek stelt hem in staat zijn omgeving tot in detail te beheersen. Terwijl hij zaken doet, is zij opgesloten. Zijn buren vermoeden niets. Intussen creeërt zij haar eigen microkosmos, in een gewoon huis in een gewone buurt. Zuzana Hudeková (Slowakije) studeerde Costume and Design in Bratislava (2005). Na het afronden van deze studie deed ze de MFA Scenography opleiding aan het Frank Mohr Institute in Groningen. Haar produkties zijn inkijkjes in een geheime ruimte waar verschijnen en verdwijnen centraal staan, waar alles tijdelijk is. Acteurs en publiek definiëren tezamen de ruimte die gebonden is aan een specifieke plaats. Eenvoudige, pure akties, die intensieve concentratie van de toschouwer vragen zijn belangrijke ingrediënten in haar werk. Over ANDEND: So, let's go see a play tonight! Zien en gezien worden..in de rij voor een kaartje...hoge verwachtingen..je optutten..iets eerder komen om een kopje koffie te kunnen drinken..vrienden tegenkomen..je plek vinden (hopelijk niet naast een dikke stinkende man)..in het donker zitten..kijken..luisteren..denken...gapen hoesten...in slaap vallen..lachen..pauze..kletsen...je stoel terugvinden...in het donker zitten..kijken..luisteren..denken.....hoesten...gapen...lachen...indutten..wachten op het einde..het einde...applaus...een staande ovatie...nog een drankje...naar huis. That was a nice play tonight. And? End? In het werk van Yaron Abulafia (Israël) speelt licht een belangrijke rol. Zo ook in zijn werk "letter Off". Dit is een opvoering voor licht in een ruimte met twee performers. Het licht is in deze experimentele performance een theatraal element dat tekens en betekenissen kan creeëren. Het verhaal van de performance is gedeeltelijk gebaseerd op het boek "In the country of last things" van Paul Auster. Zaterdagavond 7 juli organiseerde dit drietal een feest naar aanleiding van afstuderen. Er was drank uit Slowakije, Damsterdiep-cocktails en mojito's, die later door π vakkundig werden omgemixt tot mowodko's, de rum was namelijk op, maar de wodka niet. Ons weekend stond dus in het teken van Kunst en Reizen, want van Arnhem naar Groningen naar Leeuwarden naar Arnhem. Pikten we nog even die werkzaamheden tussen Leeuwarden en Zwolle mee; bussen tot aan Heerenveen. Ach..30 minuten vertraging, een change of scenery..nothing a beer can't cure.

Sneakers Addicts Maassilo, 30 juni

2007-07-03T07:32:00.001-07:00

Afgelopen zaterdag 30 juni werd in de Maassilo in Rotterdam de tweede editie van Sneakers Addicts gehouden. Het straatkunstenaarscollectief Leyp presenteerde in samenwerking met de winkelketen Sneakers en Crème Fresh, organisator van feesten een totaalbeleving op het gebied van sneakers en designertoys. Aansluitend op de expositie, die liep van 19.00 tot 23.00 was er een feest, waar dj's en vj's (Andy Sherman, Melly Mel, Goodgrip, Fullscale, Manga) hun kunnen demonstreerden. Voor deze editie had ik K-Swiss sneakers omgevormd tot bicoastal exemplaren. Bicoastal is een term voor mensen die zich het meest thuisvoelen aan de west coast en in het noordoosten van de Verenigde Staten. De term is ook in zwang in de hipster scene; gangmakers in hipheid hangen graag aan beide kanten van de U S of A. Je moet dan wel beschikken over de liquide middelen dunkt me, maar voor trustafarians moet dat geen probleem zijn. Conservatieven aldaar plakken het label bicoastal op democraten, volgens hun houden zij zich alleen op in gebieden die ontwikkeld zijn en van alle gemakken voorzien. Staten die tussen New York, Philadelphia, Los Angeles, en San Francisco liggen worden zo gereduceerd tot flyover country. Nu wil ik allerminst suggereren dat Newt Gingrich deze sneakers zou moeten rocken, of -the humanity!- Ann Coulter. Als je beide sneakers geografisch correct plaatst op een wereldkaart, geven ze een toelichting op de stad die ze representeren. Of wanneer je heel lange benen zou hebben, zodat je in één keer bicoastal zou kunnen zijn, door je voeten aan weerszijden van het continent te positioneren. Natuurlijk mogen de metrolijnen niet ontbreken. Hier een stukje metro in de buurt van LAX vliegveld in Los Angeles. Op de New York schoen is JFK aangegeven. Omdat beide steden parkeerproblemen kennen vanwege het grote antal auto's heb ik hoopjes auto getekend die proberen de stad uit te komen, wat leidt tot chaos. YORK is de titel van een album van Foetus Symphony Orchestra, waarop Foetus en Lydia Lunch hun verblijf in het Farragut Housing Project "bezingen". Het Farragut Housing Project bevindt zich in DUMBO (Down Under the Manhattan Bridge Overpass). Life in L.A. well what can i say...Ariel Pink's muziek klinkt als Los Angeles: een stoffige kakofonie met lensflair. 8 steps to perfection op de NYC sportschoen verwijst naar het gelijknamige nummer van Company Flow. 100 miles and runnin' op de L.A. variant slaat op de gelijknamige raptrack van N.W.A. En voor de rest natuurlijk allemaal dingetjes als wolkenkrabbers, de atlantische oceaan, Nathan's hotdogs, Coney Island en referenties aan Sonic Youth.

Public Information Films

2007-06-22T06:28:00.000-07:00

In de jaren '70 van de vorige eeuw was men niet vies van een beetje shockeren als het voor kinderkens bestwil was. Ik keek halverwege jaren '80 veel naar Super Channel. De tekenfilm- en kinderserie-show gepresenteerd door DJ Kat en Linda de Mol vond ik geweldig. Tussendoor, voor de reclame, als een postbus 51 filmpje, werden er PIF's oftewel Public Information Films uitgezonden. Daar ging ik voor zitten. Ze waren gruwelijk en wisten je goed bang te maken voor gevaar dat school in machines, verkeerssituaties en elektriciteit. Over dat laatste werd een filmpje vertoond dat intrigeerde: Drie jongens spelen basketbal. De bal vliegt over een afzetting rondom een elektriciteitsstation. Eén van de jongens gaat de bal halen en wordt geëlectrocuteerd. Daarna een vaderlijke doch strenge voice-over die ons toesprak nooit maar dan ook nooit zo'n gevaarlijke plek te betreden. Mijn interesse was gewekt. Ik ging elektriciteitsstations bouwen van lego. En ik zat braaf het hele reclameblok te kijken op Super Channel teneinde een glimp van dat spotje op te vangen. Televisie was bij on heavily sanctioned. Dat betekende: Geen A-team, geen Dynasty of ander soaperigs, geen Moordspel, geen Carson's Law en geen Miami Vice (wat ik als een act of rebellion wel eens heb gekeken; ik hing dan uit het slaapkamerraam om door de vitrage van de schuin-overburen te gluren. Dat was in totaal zo'n 100 meter, dus het plot is me ontschoten. Maar goed, het gaat tenslotte ook om het principe). Gelukkig heb ik als kleuter Dukes Of Hazard wel meegekregen. En 'Allo 'allo, wat ik soms vanwege de seksueel getinte grappen highly inappropriate -maar daarom niet minder interssant- vond (geschokt was ik bijvoorbeeld toen ik de clip When The Lady Smiles van Golden Earring zag. Barry Hay rukt de kleding van een non af, die een rode beha blijkt te dragen. Nu vond ik een rode beha te frivool voor een non, maar dat Barry Hay dat zomaar deed! Ik was dagen van slag). Dus je kunt begrijpen dat ik er als de kippen bij was als er wat horror op tv was speciaal voor ons kinderen (ik was vroeger een ontzettende schijtlijster, maar bij deze PIF won de nieuwsgierigheid het van de angst). Helaas heb ik dit filmpje nooit kunnen vinden, maar mijn zoektocht leverde wel andere juweeltjes op. Deze PIF komt het dichtst in de buurt van waar ik zo fijn van zat te griezelen vroeger: Ik herinnerde me die PIF omdat ze vorig jaar op BBC Breakfast News de Charley Says filmpjes uitzonden. Prachtig geanimeerd: En de horrifying "Apaches". Deze film heb ik vroeger nooit gezien, maar in de comments section op Youtube wordt er terecht opgemerkt dat het gelijkenis vertoont met Final Destination, maar dan met kinderen. Let op hoe de spullen van de overleden kinderen matter-of-factly worden op- en uitgeruimd. Dat we dit als kind vroeger kregen voorgeschoteld! Recentere PIF's zijn bijvoorbeeld voorlichtingsfilmpjes van Montana Meth Project. Op Youtube krijgt het filmpje de volgende beschrijving mee: A disturbing American public information film to scare kids away from meth. Laatst vertelde ik aan π dat ik, toen ik ±8 was, eens een item over kindermishandeling op het journaal had gezien. Dat was echt brutal: Om het nieuwsitem kracht bij te zetten had men de buitenkant van een huis gefilmd, alwaar je door de vitrages het silhouet van een man zag die voortdurend een brede riem liet neerkomen. Die suggestie liet niets aan de verbeelding over, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. π zei dat hij het ook had gezien, hij was er toen ook van geschrokken. We zijn goed voorgelicht, in een tijd dat voorlichten bangmaken en afschrikken betekende. Ondanks dat zie ik mezelf als een goed functionerende entity in onze maatschappij. Phew!

prints

2007-06-15T06:22:00.000-07:00

Deze week kreeg ik deze much anticipated prints toegestuurd. Het is fijn om je digitale werk te kunnen uitrollen. Het portret van de rapper Cage is 180 x 45 cm en de beeltenis van El-P is 120 x 50 cm. Vielen Dank, JeMooisteFoto.nl!

Ytje's werk in DE FISH streetart magazine

2007-06-14T05:19:00.000-07:00

Gisteren keurig afgeleverd in mijn brievenbus: De Fish magazine uit België. In De Fish vind je artikelen over, mode, stijl, kunstprojecten en dat allemaal bekeken vauit een urbaan perspectief. Tegenwoordig moet alles urban zijn wil men zich verzekeren van (media) aandacht, maar bij dit tijdschrift merk ik daar niet zoveel van. De Fish is niet pretentieus, richt zich op de underground en laat mensen aan het woord die enthousiast de wereld bestormen met kunst, mode en wat dies meer zij. Misschien hebben onze Zuiderburen wat meer joie de vivre, het je ne sais quoi dat zich zo vrijelijk naar de bladspiegel vertaalt. Het blad bevat ook een grote hoeveelheid vrij werk; deze maal gevoegd naar het thema "Lucky". Mijn bijdrage is een mix van Wizard of Oz en de banlieues van Parijs. Met een verwijzing (le monde est a nous) naar de film La Haine (1995) wordt Dorothy door een gehandschoende EuroDisney arm naar het Elysée-Paleis getild. Een surrealistische inauguratie. Of, om een raptekst van El-P te parafraseren: By a large margin, the least likely thing that will ever f*king happen, ever!

Kloosterstraat 44

2007-06-12T07:39:00.001-07:00

Afgelopen weekend was ik weer even terug in het buurtje waar ik zes jaar geleden woonde. Zoals het nu staat zal het begin 2008 worden gesloopt, om plaats te maken voor modernere behuizing enzovoorts. Niet iedereen zal deze wat gedateerd ogende huisjes en flats kunnen waarderen, maar ik zal waarschijnlijk niet zo'n fan gaan zijn van wat ervoor in de plaats komt. Daarom ben ik begonnen met het documenteren van het laatste eindje Kloosterstraat in Arnhem-Noord. Een goede vriendin van mij die hier nog steeds woonachtig is, plant een buurtfeest. Precies wat zo'n stukje wijk verdient. Achter de huisjes raast de snelweg, voldoende afgeschermd door geluidswallen en bebossing om overlast te voorkomen. 's Zomers kan het behoorlijk warm worden in de woningen, maar tegelijkertijd heerst er een soort vakantiesfeer. Dat vond ik althans. Voordat ik ging verhuizen naar de Spijkerstraat (ook een markante wijk) was er een eventuele huurster die het pandje wilde bekijken. Ze vond het maar niks. Te klein, te dit, te dat. Tot op zekere hoogte waar, maar de omgeving maakt veel goed. Daar probeerde ik haar op te wijzen toen ik de voordeur openzwaaide en met een weids gebaar de bossen, de bloemen en de.., wel, weidsheid probeerde aan te geven. Ik moet hierbij vermelden dat ik op dat moment geveld was door een griep, misschien was mijn aktie wat te unhinged. Ze keek me in ieder geval aan alsof ik gek was. De Kloosterstraat is in dat opzicht een acquired taste, maar als je deze buurt een kans geeft krijg je er veel voor terug. Mensen die je groeten. Een praatje met deze en gene. Vrienden voor het leven.

Ballroom Theater Klarendal, Arnhem

2007-06-07T02:23:00.000-07:00

Sinds 12 mei heeft de wijk Klarendal in Arnhem een eigen theater. Het Ballroom Theater, een initiatief van Olga Lozeman (Artishock Theatervormgeving), is al sinds de eerste voorstelling een echte trekpleister. Tijdens de voorstellingen die er van 12 mei t/m 7 juli elke zaterdagavond worden gegeven (het Ballroom Theater is helaas slechts tijdelijk) trekt een bonte stoet aan performers voorbij: Turkse olieworstelaars, een opera zangeres, goochelshows, linedancers....en het bijzondere is dat al deze acts uit Klarendal zelf afkomstig zijn. Voor de buurt door de buurt, zegmaar. En dat is nog niet alles; de aankleding van het etablissement is superbe. Denk: de hbo-serie Carnivàle gekruist met een lounge uit de jaren '50. Zaterdagavond 2 juni ging ik een kijkje nemen. Goede sfeer, mild geprijsde drankjes. Ik kwam er achter dat er elke week zelfs een thema is. Deze avond was dat "Country and Western". Het personeel liep met klapperpistooltjes en cowboyhoeden rond en ook de acts waren geheel in stijl: Johnny Upright met bluesliederen over Klarendal. Hart en ziel van de wijk werden hier blootgelegd. De kunstenaar Arno Arts droeg gedichten voor, geschreven door Klarendallers. Ed and the Fretmen maken naar eigen zeggen CASHabilly with a Bluegrass bite. En hoe! Go frets go! Daarna gingen de voetjes van de vloer met de Lucy Linedancers. Onvermoeibaar linedansten ze zo'n zes nummers lang. Met later op de avond een êncore: Geweldig! Even wat bezinning na de expressie: Gedichten, poëzie, voorzien van een muzikale omlijsting. Clown Bennie (jeweettoch: een feest zonder Bennie, da' kennie!) was helemaal thuis in zijn rol als stalmeester. Wederom Ed and the Fretmen; deze cowboys bestormden de zaal, slechts bewapend met een gitaar, een ukelele, een banjo, een enkele snare drum en een contrabas. Ook de bediening gooit de haren los. Jorien, van het lieftallige team serveersters klimt op het podium en danst mee. Conclusie: Een meer dan geslaagde avond. Er gingen stemmen op om te proberen dit initiatief te behouden en dit theater permanent deel van Klarendal uit te laten maken. Het enthousiasme van het publiek, het personeel en de mensen die de optredens verzorgden toont aan dat er een breed draagvlak is voor dit soort initiatieven. Klarendal wordt het Montmartre van Arnhem! Het Ballroom Theater, Klarendalseweg 400 te Arnhem. Voorstellingen op 9, 16, 23 en 30 juni en op 7 juli een hondenmodeshow. Entree voorverkoop € 2,50, Wijkwinkel Klarendal, Klarendalseweg 442 Entree aan de kassa € 3,00 Deur open 19.00 uur 20.00- 22.00 uur programma 22.00-23.00 uur afsluiting

1977

2007-06-02T07:38:00.000-07:00

Afgelopen week bladerde ik door mijn felicitatie-want-geboorte-kaartjes-album. En dat heeft meer te maken met de kat die er pontificaal op ging zitten, dan dat ik the big 3-0 nader. Ik zal me wat dat betreft voegen naar wat mijn oom eens heeft gezegd; ik ben ook dan gewoon een dag ouder dan de dag ervoor. Enfin, ik verbaas me altijd weer over deze bonte verzameling. Er zitten echt te gekke felicitatiekaartjes in. Bijvoorbeeld dit viertal kaarten die uit dezelfde serie afkomstig zijn. Ik vraag me dan ook af of er meer exemplaren bestaan waar ik geen weet van heb. Ja, U ziet het goed. Nederland was nog niet gehallmarkt. Gewoon een blije eend. In grote vermomde sneakersloffen. Zijn primaire kleuren ooit zo effectief ingezet? Hadden consumenten toen betere smaak? Of waren dat de kaartjesmakersmensen? Deze beer is down met streetculture zonder dat ze het zelf doorheeft. Kijk maar naar de houding die ze aaneemt. Wederom dat gymp-achtige schoeisel..En dat in 1977! Ik vermoed banden met Sugar Hill Records... En wat te denken van deze ooievaar? Dat hoofddoekje doet het 'm, zoveel is zeker. En dan niet een kindje in de snavel ofzo, maar zo'n patroon-achtige bloem die je ook toentertijd terugvond op gordijnen en tafelkleden. Een mensfiguur zou alleen maar afleiden van het consequent gebruik van basisvormen. En de laatste in de serie: Het vogelmeneertje. Met een roze hoed. Het kon echt allemaal toen. Maar wat wil je, de key-parties zijn ook uitgevonden in dat decennium.

Ooglijm officieel in de lucht!

2007-06-01T03:09:00.000-07:00

Vanaf vandaag is Ooglijm officieel on air. Ooglijm is een cyberzine voor beeldmakers en dè plek om op de hoogte te blijven van nieuws, ontwikkelingen initiatieven en meningen op het gebied van beeld in Nederland. Ooglijm is een initiatief van de BNO. Ik lever bijdragen aan deze e-zine in de rubriek Blikveld.

I'll take the Strawberry Shortcut to get the chance to Go Bang

2007-05-31T08:33:00.000-07:00

De schrijver Douglas Coupland beschrijft in één van zijn boeken (Generation X? Polaroids from the Dead? Life after God?) heimwee naar het recente verleden, nostalgie naar iets wat eigenlijk nog niet zo lang geleden gebeurd is. Ik geloof dat ik last heb van het omgekeerde; gebeurtenissen van pakweg 15 tot 20 jaar geleden lijken alsof ze gister gebeurd zijn. Enfin, het blijf evengoed nostalgie of some sort. Nostalgie overviel me toen ik "Love Is The Message" (1989) van Tom Rubnitz op Youtube bekeek. Tom Rubnitz heeft deze clip geschoten voor Paul Zone. Aangezien ik 12 was en mijn wereld nog bestond uit met barbies spelen en in de Nieuwe Weme dozen uitzoeken om barbiehuizen van de maken, heb ik deze videoclip toen niet meegekregen. Toen ik 13 werd kreeg ik een radiootje waarop ik hoorde hoe Soul II Soul's Jazzy B en Technotronic de hitlijsten aanvoerden. "Love Is The Message" is een tijdsdocument.Het laat zien hoe er eind tachtiger- begin negentiger jaren aan toeging, cultuurgewijs; de nasleep van The Summer of Love was in full effect, de partydrug ecstasy zette aan tot een clubcultuur van feesten en van mekaar houden. Individualisten gingen uit hun dak gingen op het Berlijnse Love Parade. Wij waren nog te jong om mee te doen, maar we drukten onze neuzen tegen de ramen om maar niets te missen. Het is merkwaardig hoe het bekijken van zo'n clip een stortvloed van herinneringen en herkenning teweegbrengt. Nostalgie. Ik denk dat we vaker en vaker heimwee naar het recente verleden zullen krijgen; hoe houdbaar is een trend tegewoordig nog en hoe snel volgen ze elkaar wel niet op? Twee jaar geleden, met de intrede van de eighties trend vond ik het ergens een troost dat je je precies zo zou kunnen kleden als je eigen Rockstar barbie. Of als je eigen Dolly-Dots pop. Of je eigen Jem (is truly outrageous!) pop. Maar ik vond het ook bizar dat iets wat ik zelf nog heb gedragen ineens 'retro' was. Worden we geestelijk sneller oud? Awel, Rubnitz. Er is niet zoveel bekend over deze man, behalve dat hij is opgegroeid in het Midwesten van de Verenigde Staten en de tv tijdens zijn jeugd een belangrijke plaats innam. Hij is op een gegeven moment naar New York vertrokken en heeft daar het hedonisme, dat ondergronds welig tierde (zij het onder druk: denk Reagan era) omarmd. De East Village werd door Rubnitz met veel liefde geportretteerd. Campy en genre mixend maakte hij vrolijke, idiote filmpjes met een hallucinogeen randje bevolkt door travestieten. RuPaul is te bijvoorbeeld te zien in Where's The Pickle. Verder maakten in Rubnitz' films de B52's hun opwachting, alsmede Lady Bunny, Happi Phace, Lipsynchia en John Sex. Rubnitz zelf zei over zijn films: I wanted to make things beautiful, funny and positive -escapes that you just could get into and laugh through. That was really important to me. I felt like good could triumph over evil. Rubnitz overleed in 1992 aan aids. Toen ik kennis nam van het werk van Rubnitz moest ik denken aan een nummer dat ik kort tevoren op internetradio had gehoord: Springfield van Arthur Russell, geremixt door DFA. De piano/synthesizer in het nummer in combinatie met de zang was -zonder blasé te klinken natuurlijk- zo 1990.. Omdat ik zeker wist dat ik het op mijn 13e ook een goed nummer had gevonden, checkte ik de titel en uitvoerende op iTunes. Ik zocht meer informatie over Arthur Russell. Hij blijkt een disco pionier te zijn geweest. Zoals sommige nummers van Moroder nog kraakvers klinken, klinkt de funky disco met jazz invloeden van Russell alsof het gister is opgenomen. Het introspectieve karakter van zijn muziek neigt soms naar singer-songwriter achtige composities. Midden jaren '70 verhuisde de oorspronklijk uit Iowa afkomstige cellist/componist/zanger van San Francisco naar New York, waar hij in een ensemble speelde. Ook werkte hij samen met o.a. Allen Ginsberg en David Byrne. In 1979 bracht Sire Records haar eerste discoplaat uit (Kiss Me Again), geschreven door Russell, onder de nom de plume Dinosaur L. Ook Russell overleed in 1992 aan aids. De Village voice schreef dat de muziek van Arthur Russell zo persoonlijk was, dat het net voelde alsof hij was verdwenen in zijn eigen muziek. Tom Rubnitz is waarschijnlijk ontsnapt naar zijn eigen Sexy, wiggy, Desserty universum.

If Stuffed Animals Could Talk

2007-05-29T07:53:00.000-07:00

Toen ik het hoesje van Sonic Youth's Dirty voor het eerst zag vond ik 'm grappig: Een afgeragd knuffelbeestje uit het tijdperk dat oma's knuffels voor je maakten. In het cd-boekje staan nog een aantal beestjes afgebeeld. De één heeft de tand des tijds beter doorstaan dan de ander. Hoe groezelig ze ook zijn, één ding moet je ze nageven; ze hebben karakter. De mond van de gele knuffelbeer is vertrokken, alsof hij rimpels heeft gekregen. Naast de beer heeft een vaag creatuur -een soort Mickey Mouse zonder oren- geen neus meer, en het is een kwestie van tijd voor het rechteroog loslaat. Ook het konijn lijkt blind aan één oog. Nu vind ik dat oranje beestje op de hoes niet meer zo grappig. Het lacht net iets te breed. Knuffels hebben knowledge. Ze weten wel erg veel van je, ze zaten immers altijd op je bed, bij het hoofdkussen. Het zijn stille getuigen. Vroeger waren ze je medestanders, je speelde met ze, gaf ze aandacht. Zouden ze zich nu tegen je keren? Doordat de knuffelbeestjes als portret zijn vastgelegd lijken ze bestaansrecht te krijgen. De foto van Mike Kelley zelf - die natuurlijk de maker is van het artwork- naast het konijn, is niet van groter belang dan de portretten van de beestjes, hij wordt één van hen, zoals ik vroeger alle knuffels om me heen verzamelde voor ik ging slapen. Wat je leeftijd ook is, wanneer je met je oude knuffels wordt gefotografeerd word je teruggeworpen in de tijd. Ze zijn onverbiddelijk. Nadat ik dit weekend bij π's ouders thuis zijn oude gebreide kat zag liggen, heb ik daar foto's van gemaakt. Knuffelbeesten hebben onvermoede kwaliteiten en stemmingen; dat zie je pas terug op de foto zelf. Mijn blonde beer met het driehoekige hoofd is eigenlijk heel melancholiek. Dat wist ik helemaal niet. De beer en de kat die de cd-hoesjes sieren zijn overigens van π. Het varkentje is helemaal niet zo onschuldig als ik wel dacht en het aapje wat ik ooit van mijn zus kreeg is wel erg cocky. Door dat armpje rechts lijkt het net alsof hij de foto zelf heeft genomen. Vanochtend vulde ik 2 plastic tassen met knuffelbeesten (niet meer dan 4 per tas, ze moeten wel wat ruimte hebben). Ik nam ze mee naar mijn atelier om ze te fotograferen. Ik nam ook een volle vuilniszak mee, die ik onderweg in de vuilcontainer gooide. Toen ik de container opendeed hoorde ik iets slikken in de tas. Een nauwelijks hoorbaar zuchtje toen ik de klep weer sloot. Ik denk dat ik mijn beesten nog steeds heb als ik 80 ben.

Don't forget to bring your towel!

2007-05-25T05:25:00.000-07:00

Happy Towel Day! Neem je handdoek vandaag overal mee naar toe, als eerbetoon aan de schrijver Douglas Adams. En aangezien het strandweer is, zullen veel mensen dit verzoek onbewust hebben ingewilligd. Work in progress: Ik ben hard bezig werk te vervaardigen voor de RaiseUp Vol III catalogus...

A Cry For Help

2007-05-23T07:15:00.001-07:00

A Cry For Help; 36 e-mail scams from Africa is in 2006 uitgekomen. Ik heb dit boekje vorige week eindelijk gekocht. Henning Wagenbreth (een underground tekenaar uit de voormalige DDR) laat de welbekende email scams gepaard gaan met prachtige illustraties, die varieren in techniek: Houtsnedes en linosnedes komen onder andere aan bod. Omdat de emails gedrukt en geïllustreerd zijn krijgen ze als zodanig bestaansrecht. Niet voor niets worden de mails in het voorwoord vergeleken met sagen uit vroeger tijden, vol heldhaftigheid en listen. Vrienden en collegae aan wie ik mijn aanwinst toonde verzuchtten 'dat ze dat boekje zelf ook eindelijk eens moesten aanschaffen'. Kopen dus!

Rumours 'n' Slang

2007-05-22T01:10:00.000-07:00

Elke week wordt er een Slang City Mail in mijn inbox afgeleverd. De nieuwsbrief behandelt elke week één term uit de Noordamerikaanse straattaal. Een aantal voorbeelden zijn snootful, ig'nant, 18 dummy juice, yooper, yegg, take the Westbound, Mr. Charley. Slangcity.com, de bijbehorende website, is gewijd aan het ontleden van straattaal uit de Verenigde Staten in song- en rapteksten en in films. Ook scheldwoorden en synoniemen voor lichaamsdelen zijn er te vinden Onder de kop "Ask A.C." kun je je vragen omtrent straattaal kwijt. De site is subtiel grappig, soms op het nerdige af. Bijvoorbeeld de vertaalde lyrics van de Black Eyed Peas: (Will.i.am) Whatcha gonna do with all that junk all that junk inside that trunk.. (Fergie) I'ma get-get-get-get you drunk get you love drunk off my hump De vertaling luidt: (Will.i.am) What are you going to do with your big buttocks Your big buttocks? (Fergie) I'm going to get you drunk You will feel drunk with love looking at my buttocks A.C. Kemp, de oprichtster van de site, is momenteel bezig met het schrijven van een boek over slang. Op Overheard in New York worden opgevangen gesprekken van allerlei gading uit de Big Apple geciteerd. Gestart door Morgan S. Friedman, die zijn bezigheid betitelt als professional eavesdropping. Intussen zijn er 2 varianten toegevoegd: Overheard in the Office en Overheard at the Beach. Fans van Overheard mailen afgeluisterde quotes c.q. gesprekjes in, waarna het, na licht redigeren, op de site verschijnt. Er is inmiddels een OvHiNY boek verschenen van Morgan's hand, in samenwerking met Michael Malice, de mede-oprichter en redacteur van Overheard. Over het waarom van OvHiNY zegt Morgan Friedman: “Something else [people] get out of it is amateur sociology. This is all about how people interact with each other. ‘I can’t believe people say this,’ or ‘I can’t believe people don’t say this,’ or ‘Why do they say this?’

“We just make sociology fun.”

De Popbitch nieuwsbrief bevat nieuws en geruchten over beroemdheden en popmuziek, overgoten met een flinke scheut azijn en satire. Popbitch is in 2000 opgericht door Camilla Wright (journalist) en Neil Stevenson (o.a. hoofdredacteur van Heat en het ter ziele gegane The Face). Van tijd tot tijd door controverse omgeven (na beschuldigingen aan het adres van Davis Beckham is Popbitch op last van Becks' advocaten tijdelijk uit de lucht gehaald) en mede verantwoordelijk voor implementatie van slang zoals gak (cocaïne), Fat Tongue (Jamie Oliver) en Crack Tweety (voor Pete Doherty).

Curiosa

2007-05-21T04:07:00.000-07:00

Verzamelen, het is een hobby die menigeen beoefent. Sommigen zijn bijvoorbeeld trotse bezitters van oude munten (zoals ik laatst zag in de film Housesitter, een geweldig Tori Spelling vehikel waarin ons aller Donna Martin een kunstschilder speelt) of postzegels. Toen ik 10 was heb ik een tijdje postzegels verzameld. Wat in mijn geval betekende dat ik reeds gestempelde postzegels uit enveloppen die bij het oud papier lagen knipte. Ik herinner me een mooie postzegel met daarop afgebeeld een gebouw uit Sittard. Ik dacht toentertijd dat Sittard een exotisch oord was, want alles wat ver weg lag (lees: buiten een straal van 50 km rondon Dokkum) vond ik te verkiezen boven waar ik woonde. Later ben ik daarin teleurgesteld, zoals in het geval van Meppel, of Ommen. Vorig jaar was er op de Belgische zender Eén een tv-programma met daarin een mevrouw die suikerzakjes, sigarenbandjes etc. verzamelde. Alles was keurig gerangschikt en gearchiveerd in lades en kasten. Ze had alles dubbel, en haar wens was dat één van haar kinderen het verzamelen na haar overlijden voort zou zetten, al had ze er een hard hoofd in dat dat ook echt zou gebeuren. Zo consequent verzamelen ligt me absoluut niet. Maar op rommelmarkten en in winkels met tweedehands spullen kom ik soms dingen tegen die ik niet kan laten liggen. Zoals het boek "Liefde" dat ik vorig jaar scoorde in De Schalm in Haarlem. Dit boek was in de jaren '80 een grote ECI hit. De omslag van het boek, zoals deze ook te zien was in het ECI reclamekrantje dat bij ons thuis op de mat viel, stelde mij voor een raadsel. Op de voorkant figureerde een vrouw in een stand die duidelijk iets met seks te maken had. Dit was wederom een hersenkraker waar je als 10-jarige maar weer mee moest zien te dealen (net als "Kronenburger Park" van meneer Boeijen). Ik hield het erop dat de mevrouw in kwestie zich in een dierentuin bevond (een bizarre veronderstelling, maar toen vond ik dat heel plausibel. Seks leek mij sowieso een bizarre aangelegenheid). Ik was het aan mijzelf verschuldigd dit exemplaar te kopen. Nadere inspectie van de foto op de omslag leerde mij dat de situatie nogal vanille was, maar dit terzijde. Een selectie van artikelen die ik door de jaren heen heb aangeschaft, of gekregen: Deze Hello Kitty ijsset heb ik gekocht in een alles-2-eurowinkel ergens in Hoog Catharijne. Ik was nogal een Hello Kitty enthusiast toen, en die spelfout op de voorkant van de doos sprak me aan. Deze supergave Rockstar Barbie kreeg ik twee jaar geleden cadeau van mijn zus. Deze pop had ik vroeger ook, maar alle kleertjes en accesoires waren natuurlijk kwijt. Deze is helemaal boxfresh. Don't you just love the eighties? Een puzzel van het Ahold hoofdkantoor, toen nog in Zaandam. Inclusief ongecontroleerde stiftkrassen; tweedehands is zo authentiek. Rat, de huiskat, controleert de waar: Ja, mensen, Kom Er Maar Eens Achter! Volgens de tekst aan de binnenkant van de doos "afgeleid van het populaire tv-spel". Deze tekenstijl sierde veel kinderboeken in de jaren '70. Wederom een legpuzzel: Ik las ten tijde van de aanschaf veel over de Rote Armee Fraktion en aanverwante cellen. Veel steden strijden om gastheer van de Olympsiche Spelen te mogen zijn. Het optimisme en prestige die de afbeelding uitstraalt staat in schril contrast met wat later "Zwarte Dinsdag" werd genoemd: De Palestijnse terroristische splintergroepering Zwarte September gijzelde tijdens deze Spelen (5 september 1972) 11 Israëlische sporters, met dodelijke afloop. Gekregen: Dit spel is een voorlopig hoogtepunt in mijn collectie: Meesterwerken is een soort Monopoly, maar dan anders. De spelers kunnen kiezen uit 6 personages: Er worden schilderijen geveild en onderling doorverkocht; wie biedt hoeveel? De crux zit'm natuurlijk in hoeveel je bereid bent neer te tellen, c.q. word je gepiepeld of heb je mazzel? Toen we het spel speelden, hielden we ons aan de gouden regel die door de vorige eigenaar op de handleiding is genoteerd: Meesterlijck!

Kiosk

2007-05-18T03:55:00.000-07:00

Is de bladenmarkt ooit zo verzadigd geweest als nu? Bij mij werkt het net zo als bij veel tv-kanalen: Hoe meer keus, hoe besluitelozer ik word. Net als wanneer je thuis je iTunes afspeellijst zo bomvol hebt staan dat je geen complete albums meer draait, maar schielijk op dat eilandje songs gaat zitten die je toch al kent. Ik koop ook geen bladen die een week later de prullenbak inkunnen; ik behoor -tot mijn afschuw- tot dat soort mensen dat altijd iets wil leren. Niet teveel frivoligheden graag (laatst betrapte ik mezelf in mijn gedachten op het woord leermoment. Kun je het geloven?! De term "leermoment" heeft voor mij gelukkig de ironische ondertoon die Jeroen van Merwijk eraan geeft in het RVU programma Mannen Voor Vrouwen, maar toch..). In mijn queeste heb ik een aantal bladen gevonden die verhoudingsgewijs evenwichtige tekst:plaatjes ratio hebben. Ik koop wel eens een Nylon en regelmatig een New Yorker (waar ik overigens graag een abonnement op zou nemen). Een tijd geleden had ik een bespreking met een ontwerpbureau in Amsterdam , en toen ik in de ontvangstruimte plaatsnam (heel stijlvol allemaal) zag ik op de leestafel een issue van Archis -nu Volume- liggen. Ik bladerde wat door het blad en ik wist meteen; dit is geweldig (het artikel, met bijbehorende foto's die in dat nummer van Archis mijn aandacht trok ging over de kale spookplekken die de Wal-Mart achterlaat wanneer ze een tijd roofbouw hebben gepleegd op de locale economie en vervolgens verder trekken naar een plaats waar ze vervolgens winst kunnen maken. Een duivelse marskramer als je het mij vraagt). Mooie foto's die eventueel als bronmateriaal voor mijn eigen werk konden dienen, artikelen over architectuur (waar ik bovenmatig in ben geïnteresseerd). De verpakking van betreffend blad en stickers en flyers die waren bijgevoegd in de post gaven me een idee van hoe het zou zijn geweest als ik vroeger daadwerkelijk lid van de Barbie Fanclub zou zijn geworden. Awesome! Volume is een tijdschrift voor architectuur, stad en beeldcultuur. Het is opgezet door o.a. ARCHIS, AMO en C-Lab. Het mooie van Volume is dat ze het begrip architectuur oprekken: bijvoorbeeld over architecture of Power- hoe wereldleiders hun macht laten zien, in persoon en in hun omgeving. Het laatste nummer, Cities Unbuilt (met een beeld van Banksy op de omslag) gaat o.a. over de relatie tussen het uitroeien van volkeren en culturen, en de sloop van hun cultureel erfgoed. In dit licht wordt bijvoorbeeld de Kristallnacht aangehaald. Een ander, net zo boeiend tijdschrift is Mr. Motley. Of zoals ze het zelf stellen: Mr. Motley is een jong en fris tijdschrift voor iedereen die nieuwsgierig is naar hedendaagse beeldende kunst. Mr. Motley doet me denken aan The Dummy Speaks, een tijdschrift over hedendaagse kunst speciaal voor jongeren, dat in 1999 en 2000 5 nummers lang werd uitgebracht. Stichting Kunst en Openbare Ruimte (SKOR) heeft besloten een hernieuwde start te maken, in de geest van The Dummy Speaks. Een goed idee, want in Mr. Motley vind je recht-voor-z'n-raap geschreven artikelen over kunst. Geen enkel kunstgenre wordt geschuwd, alles komt aan bod. Elke Mr. Motley heeft een thema, en de samenstelling van werk door kunstenaars en artikelen die in elk issue onder deze of gene noemer vallen ("gevonden", "de jacht naar liefde") zijn verassend. De toon en de algehele indruk die ik van deze bijna-boekjes krijg is dat het zichtbaar met veel plezier is gemaakt. Mr. Motley verdient een plaatsje naast de Volume in je boekenkast!

Pachelbel's Canon

2007-05-18T02:05:00.000-07:00

Maakte ik in de blog-entry hieronder melding van een paar componisten, kom ik dit vandaag tegen: Het Los Angeles Guitar Quartet. De door hun uitgevoerde "Canon in D" van Pachelbel gaat van klassiek naar reggae (hoorde ik daar Stir It Up van Marley?) naar country. Een muzikale reis rond de wereld met als startpunt Duitsland. Très eclectisch.

Ik Verscheurde Je Foto Van Het Kronenburger Park

2007-05-16T02:27:00.000-07:00

Afgelopen weekend nam ik een kijkje op het festival van het Levenslied in Nijmegen. Ik probeerde 's ochtends al in de stemming te komen door naar sterren.nl te kijken op tv. Daar werd een optreden van de Kermisklanten getoond; kennen we die nog?..nog?..nog? Nu is mijn attitude wat betreft het Levenslied en aanverwante muziek op zijn minst ambivalent. Mijn overburen waren fervente BZN fans; dat is zo'n beetje de enige volksmuziek die ik van jongsaf aan heb meegekregen. En natuurlijk het liedje "ein bißchen Frieden" van Nicole, wat toen ergens in de top zoveel stond. Ikzelf ben opgegroeid met muziek van Bach, Liszt en Händel. Mijn vader is een groot liefhebber van orgelmuziek (ik heb van mijn 7e tot aan mijn 16e klassieke orgel-lessen bij hem gevolgd), en dat werd bij ons dan ook veel ten gehore gebracht. Maar goed: Dat ik down ben met met Buxtehude en César Franck hielp niet zoveel tijdens dat festival van het levenslied. Ik kan gewoon niet meehossen en zingen met "Zij gelooft in mij" van Andre Hazes. Gek genoeg had ik dat wel gekund bij "Een beetje verliefd". Dat heeft alles te maken met de leeftijd die ik had toen dat liedje een hit was. Veel levensliederen blijken tranentrekkkers alsmede sentimental journeys te zijn voor hen die ervan houden. Als ik langs een kerkgebouw loop en ik hoor de passacaglia van Rheinberger (uit band 8 geloof ik) dan heb ik hetzelfde gevoel. Blijkbaar is het belangrijk dat het in je geworteld is. En aangezien ik een uit de klei getrokken noorderling ben, ligt de mee-hos-drempel voor mij gewoon iets hoger, dat is echt geen snobisme. Enfin, het festival was een amusante en afwisselende mix van serieuze en campy (ja mensen, gewoon nog gebruiken dat woord!) acts. De beste act vond ik Patatje Metal. Op de melodie van I was made for loving you van KISS, zongen zij "Ik Verscheurde Je Foto" van Koos Alberts (dat ik, toen ik klein was, eens een dag lang niet uit mijn hoofd kreeg, tijdens een vakantie met mijn ouders in een bungalowpark in Drenthe). Het toppunt vond ik het door hun gecoverde "Kronenburger Park". Man, ik heb me in 1985 het hoofd gebroken over die tekst. Ik was al wel zover dat ik wist dat het iets met zeden ofzo te maken had. Daarom durfde ik het ook niet aan mijn ouders te vragen: Dat doe je gewoon niet op achtjarige leeftijd. Wat ik toen vooral van grote poëtische waarde vond was:"En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt!" Voor mijn geestesoog zag ik een waar inferno, met vuur en rondrennende mensen die de weg niet wisten. Ik vermoedde dat Frank Boeijen een visionair was, ondanks dat ik soms moeite had zijn teksten te verstaan. ANYWAY, festivals in Nijmegen staan altijd garant voor een gezonde dosis gezelligheid. Ik ging natuurlijk niet zomaar naar dat festival; ik ken een aantal Nijmegenaren en die weten wat feestvieren is! Hulde aan de toiletjuffrouwen; zelfs het toiletterrein was helemaal in stijl:

"Most Quoted Man"

2007-05-15T06:45:00.000-07:00

Vandaag stuitte ik op dit artikel. Robert Thompson is de meest gequote man, een superheld van de popcultuur. Ik weet niet of zijn quotability zich ook manifesteert buiten de de grenzen van de V.S., maar Engelstalig + Kennis Van Zaken = Een Goeie Kans Om Toch Behoorlijk Geciteerd Te Worden Waar Dan Ook. Thompson wilde aanvankelijk kunstgeschiedenisdocent worden en studeerde aan de universiteit van Chicago. Omdat er 's zondags op de campus niet gekookt werd, at hij afhaalvoer voor de tv. Thompson merkte dat hijzelf niveauloze programma's prefereerde boven een intellectueel verantwoord alternatief. Dat stemde hem tot nadenken: "Waarom kijken slimme mensen daar domme shows?" Robert Thompson is de directeur en oprichter van het Bleier Center for Television and Popular Culture aan de Syracuse universiteit in de staat New York.

Leesvoer

2007-05-11T07:43:00.000-07:00

Sommige mensen houden niet zo van reizen met de trein. Vertragingen, overstappen, koe op de rails, enfin, we kennen de problematiek allemaal. Daarom neem ik altijd boeken mee wanneer ik met de trein reis. Niet alleen ter verstrooiing; ik zie zo'n treinwagon als een lees- studiezaal. Tafeltjes, banken, goede verlichting (luidruchtig bellende mensen en fans van kleverige R'n'B met schetterende radiootjes niet meegerekend. Daarbij; dit soort dingen gebeurt in bibliotheken ook al. Dus speak up or put up). En als je even op adem wilt komen is er dat voorbijschietende landschap in al haar Hollandsche schoonheid. Recentelijk aangeschaft ende gelezen: Who Moved My BlackBerry? (2005). Een verhaal is een constante uitwisseling van e-mails. Hoofdpersoon is Martin Lukes, een manager in een bedrijf waarvan je je afvraagt of er überhaupt wordt gewerkt. Veertig-plus en niet te beroerd om met de ellebogen te werken en te hielenlikken. Zo probeert hij zich richting de top te wurmen. Martin houdt er een eigen opvating op na wat betreft indvidualisme. Zo begint hij niet in januari met zijn goede voornemens, maar in februari. Hij maakt er een punt van dit aan mensen te laten weten, zodat ze merken dat hij echt heel speciaal is. Ook komt hij met de term "creovation", een samenvoeging van creativity en innovation. Lucy Kellaway, de schrijfster in kwestie, zegt het volgende: Creativity and innovation are the two great things that all corporations make such a song and dance about... They all talk in such a ghastly way, which is often a substitute for thinking. And when they come up with an idea that they genuinely think is creative, it's laughable. Who Moved My BlackBerry? is dan ook ontzettend komisch. Mails met backstabbende inhoud komen bij de verkeerde persoon terecht, Lukes volgt een werk-aan-jezelf-cursus onder leiding van een coach waarmee hij alleen via e-mail contact heeft. Haar naam is Pandora, dat schetst wel zo'n beetje de gebeurtenissen waarin de hoofdpersoon verwikkeld raakt. Het boek is o.a. te verkrijgen bij bol.com, maar mocht je toevallig in Amsterdam zijn, kijk dan bij de nog niet zo lang geleden verhuisde American Book Center (korting met collegekaart!)op het Spui, tegenover Atheneum. Een fijne rondneus-winkel (π was onder de indruk van het Big Book of Breasts) met bijvoorbeeld een social sciences rekje. Ook erg aardige en behulpzame bediening. Killing Yourself to Live (2005) is geschreven door Chuck Klosterm an, die één van mijn helden aan het worden is. Wikipedia zeg over KYtL: a road narrative focused on the relationship between rock music, mortality, and romantic love. De manier waarop Klosterman deze onderwerpen verbindt is onnavolgbaar (dunken met zijn basketbal op de oprit van zijn ouderlijk huis in Ohio, levi's 501 dragend en luisterend naar Bon Jovi op een gettoblaster. Dat is dus een compleet tijdsbeeld in één zin!). Toen ik dit boek zat te lezen in de wachtkamer van de polikliniek in het Rijnstate ziekenhuis (geen zorgen! ik mankeer niks) was ik de enige die ondanks de forse uitloop van wachttijd niet chagrijnig was. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog maar bij hoofdstuk 3 ben, maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik dit boek nog niet heb uitgelezen. Die 3 hoofdstukken zijn al zo te gek dat ik alvast een dikke pluim geef voor KYtL. Lees ook Sex Drugs and Cocoa Puffs: A Low Culture Manifesto (2003). Dit boek bestaat uit essays met onderwerpen variërend van Saved By The Bell, een Guns 'n' Roses tribute band tot een trefzekere analyse van het MTV programma The Real World (één van mijn favorieten). Ik was op de Mavo geen ster in handelskennis (zoals dat toen heette) dus op de Havo heb ik economie maar laten zitten (ik heb nooit de ambitie gehad een tweede Keynes ofzo te worden). Maar het boekje Freakonomics, (2005) door de econoom Steven D. Levitt en journalist Stephen J. Dubner is een ander verhaal. Ik vond hier een recensie. Ondanks de punten van kritiek, die door de recensent van bovenstaande site worden opgesomd (en waarmee ik het ook wel eens ben) is het een entertaining read, omdat de menselijke maat in de casussen (casii?) zo aanwezig is.

links

2007-05-10T06:09:00.000-07:00

Laatst raadde π me deze site aan. "Beter dan Youtube", verzekerde hij me. Een website vol (animatie) filmpjes waarvan ik de reeks Y'all So Stupid van Devin Flynn absoluut hilarisch vind. Ook de filmpjes van Brad Neely zijn het bekijken waard! Ben je aan het grasduinen op internet (of geef je de voorkeur aan surfen..whatever!) check dan eens IllustrationMundo. Niet voor niets heeft de site als punchline: The place where illustration gets all the love! Tjokvol illustratoren en werk van allerlei pluimage.

Bright Lights, Big City..

2007-05-09T01:15:00.000-07:00

Sinds jaar en dag ben ik gefascineerd door flats, betonnen kantoorcomplexen en naoorlogse architectuur (Het betonnen Postbankgebouw aan de Velperweg in Arnhem is mijn persoonlijke Mont Sainte-Victoire). Hoewel Dokkum -waar ik vandaan kom- een stad(je) is, vond ik, toen ik klein was, Leeuwarden het summum. Wat een metropool! Ik ben vroeger ooit eens samen met mijn oma bij haar nicht op visite geweest. Deze nicht woonde in een flat in Leeuwarden. Eén blik naar boven in dat trappenhuis en ik was verkocht. Wat nou grote achtertuin met een schommel, ik wilde een balkon! Het liefst op de hoogste verdieping. Ik hield van eindeloze rijen oranje natriumlampen die 's avonds snelwegen verlichtten. Ik droomde van stegen en straten die ik 's nachts zou verkennen. Ik hield van de muffige lucht in portieken. Eigenlijk ben ik nog steeds zo. Graag zou ik in een stad wonen met een metrosysteem (Amsterdam en Rotterdam tellen in dit geval niet, diens metro-routes zijn te klein). Het heeft iets troostends om rond 14.00 je staande te houden tegen een vettige paal in een metrowagon die onder Londen doordendert. Je bevindt je in de ingewanden van de stad. Ik kijk nu langs mijn computer naar de boekenkast in mijn atelier. Daar staat een hele rij boeken die met het fenomeen 'stad' te maken hebben: Metro Maps of the World, door Mark Ovenden (geschiedenis en plattegronden van alle metrosystemen in de hele wereld), Sticks and Stones-Architectural America van Lee Friedlander, Uncommon Places van Stephen Shore, New York, Empire City 1920-1945 van David Stravitz, Leven in de Stad (Rotterdam op weg naar het jaar 2000), Amsterdam Woont Hier door Felix van de Laar, Trams 2001, Jo Coenen en de Vaillantlaan, Pakt Aan! De Rotterdamse Havenarbeider, Ellis Island: Echoes From A Nation's Past...en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wanneer ik op vakantie ga, is de eindbestemming altijd een stad (dit jaar is in ieder geval Hamburg aan de beurt, en hopelijk wederom Berlijn). Toeristische trekpleisters in steden, interesseren me niet zo. Ik heb de Eiffeltoren nog nooit beklommen en ben ook niet op het Empire State Building geweest. De essentie van een stad ligt ergens anders, in hoe straten geplaveid zijn, gezichten van mensen op straat, de halfkapotte neonverlichting van een café of liquor store, ondergoed en lakens, drogend aan een geïmproviseerde waslijn op een balkon. Ik raakte door de jaren heen meer en meer geïnteresseerd in de sociaal-maatschappelijke aspecten van steden en de invloed die stedelijke vernieuwing op haar bewoners heeft. Ik las boeken van Elijah Anderson, Jill Jonnes en Mike Davis. South Bronx Rising van Jill Jonnes verhaalt over de geschiedenis van de Bronx. Mike Davis' Dead Cities gaat over hoe de verdeel en heers praktijken in Los Angeles de bevolking uit het lood slaan. Elijah Anderson heeft in het kader van research voor zijn boek A Place On the Corner veel tijd doorgebracht in de Southside van Chicago, waar hij de outcasts van de samenleving leerde kennen. Anderson zag dat ook mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven er een heel systeem op nahouden zodat alles wat zich in de openbare ruimte afspeelt in goede banen wordt geleid. Hij wijst bijvoorbeeld de notie dat het daar een 'jungle' is pertinent af. Nu ben ik geen Goya of Dorothea Lang, maar ik vind het belangrijk dieper in de materie te graven als ik tekeningen maak met daarin bijvoorbeeld stadsgezichten. Je ziet het misschien niet meteen terug op papier, maar ik vind het voor mezelf belangrijk om over gedegen achtergrondinformatie te beschikken. Nu lees ik geen ellenlange verhandelingen over vastgoed en openbare ordening, en raadpleeg geen kadasters. Maar de hang naar kennis, het willen weten hoe bepaalde wijken zich hebben ontwikkeld, daar ben ik oprecht in geïnteresserd. Ik vind dat ik het bijna verschuldigd ben. Als in mijn werk architectuur en de geschiedenis van een metropool of stadsdeel figureren dan kan ik er op z'n minst informatie over vergaren, er iets over leren. Zodat ik weet waar ik het over heb. Een prachtige site over steden en stedelijk verval is Urban Decay. Deze site is in de loop de jaren uitgebreid tot een heuse database van steden, wijken, sociale woningbouw en het verval hiervan. Mooie foto's van gebouwen, die treurig stemmen, want je zult er maar wonen.. Ook deze foto slides zijn de moeite waard: foto's van de Bronx in de jaren '70 van de vorige eeuw. Gemaakt door Camilo José Vergara, waarvan ik het boek Subway Memories tussen de rest van eerder genoemde titels heb staan.

5 mei

2007-05-08T01:06:00.000-07:00

Het enige festival op 5 mei dat zich officieel 'bevrijdingsfestival' mag noemen: Haarlem. Om de tekst op de door Haarlem toerende felroze gespoten vrachtwagen te parafraseren: "Nou jij weer!" Vlakbij station Haarlem bevindt zich een kapperszaak met een heel tof uithangbord, van Goldwell, zo'n haarproduktenfabrikant. Ik wilde het bord heel graag vastleggen en sinds ik tegenwoordig niet meer camera-loos ben zou dat het eerste zijn wat ik in Haarlem ging doen. Wat blijkt?! Is het bord weggehaald! Ik werd door vrienden zo'n beetje de kapperszaak ingeduwd om navraag te doen. De kapper vond het wel merkwaardig dat ik een foto van dat ouwe bord wilde nemen. Ik heb het bord in het keukentje van de kapperszaak geplaatst en voilá! Is dat een gaaf bord of is dat een gááf bórd?? Nou jij weer! Wij vervolgden onze weg naar het festivalterrein. De rest van de dag was Z.O.N. (Zogezegd Ongeëvenaard Neuzelen) en B.I.E.R. (Begin Interalcoholische Evenementen Retorisch). We bleven hangen bij dit podium. Dit zijn de black Lips uit de V.S. Ik kende het zelf niet, maar een kennis verzekerde me ervan dat hij "alle platen van ze had." The days of 90210 creeping up sooner than you expected. s' Avonds nog precies 10 minuten meegepikt van Opgezwolle en daarna de anti climax dj Don Diablo. Dat soort mega trance house is niet mijn ding, maar Tiësto kan dit beter. Enfin, ik heb naar deze boom zitten kijken. Tegen middernacht was het terrein een bende, en de sfeer was een weinig explosief. Nederland is bevrijd zodat deze raddraaiers in vrijheid kunnen vechten, zullen we maar zeggen. Desalniettemin heb ik weer fijne gesprekken over fatsoen gehad met mede toiletbezoeksters; dat zijn namelijk altijd de gesprekken die je voert als je lang in de rij moet wachten alvorens je blaas te legen. Stuur iedereen een paar keer per jaar naar een festival met iets te weinig toiletten (of een hoge opkomst) et voilá! het landelijke debat fatsoensnormen (of de hippe variant, gemunt door iemand uit Zeeland in een torentje met een bril: "Fatsoen moet je doen!") is breed aangezwengeld.

Dit vin' ik nou leuk

2007-05-04T02:57:00.000-07:00

Internet stilt mijn honger naar trivialiteiten en informatie van allerlei soort. Dat schijnt je lot te zijn als je sterrenbeeld Tweeling is. Zo zit er in vloeibare zeep en shampoo vaak het ingrediënt Laureth Sulfate, zegt niemand Avenue of the Americas in Manhattan maar houdt men koppig vast aan de oude benaming, namelijk 6th Ave. Zilver poetsen gaat makkelijker als je het zilverwaar eerst in een teiltje water doet met zilverpapier. De eerst vastgelegde vergadering van de Bilderberg groep was in Oosterbeek, van 29 tot 31 mei, 1954. Trent Reznor van Nine Inch Nails komt uit Mercer, Pennsylvania en volgde aanvankelijk een opleiding tot computerprogrammeur. Dit zijn enkele sites die veelvuldig in de firefox-history van mijn geliefde G5 te vinden zijn: De Fug Girls. Heather en Jessica deconstrueren genadeloos de outfits van sterren. Dit gebeurt met een flinke dosis zelfspot, en dat doen ze zo goed dat het tweetal inmiddels behoorlijk wat publiciteit heeft gekregen. Ze mochten bijvoorbeeld ensembles bespreken tijdens de New York Fashion Week en zijn te horen geweest op NPR (National Public Radio). Ook magazines laten zich niet onbetuigd in loftuitingen (Bazaar, Elle, Vanity Fair, Wall Street Journal). Heather en Jessica hebben de term fugly gemunt: Frightfully Ugly. Er zijn intussen veel gelijkende sites opgezet, maar die slappe aftreksels komen niet in de buurt van de witty commentaren waarvan de Fug Girls hun slachtoffers voorzien. Of zoals Defamer zegt: Hilarious bitches! New York City, i don't know why i love you.. zong Gil Scott Heron. Nooit eerder was ik zo onder de indruk van een stad. Ik voel bijna heimwee als ik terugdenk aan mijn tijd daar. Vorig jaar werkte ik aan een serie tekeningen over New York. Ik browsde wat rond, deed wat research -newyorksgewijs-, als een virtuele terugkeer, een schoot om je hoofd in te leggen. Om dat bepaalde gevoel op te roepen dat ik ervoer toen ik er was, zodat ik in een flow geraak waarin ik makkelijker beeldend associeer. Satan's Laundromat is een fotolog waarin prachtige stukken Brooklyn worden getoond, buurten in Queens waar je nooit zou komen omdat je simpelweg niet weet dat ze bestaan, of wat je er zal aantreffen. Satan's Laundromat toont het allemaal en verbreedt je beeld van die grote appel. Could be you remind me of myself... Slate Magazine combineert nieuws met humor en amusement. Dat klinkt vrij meh maar bij Slate is het in balans; waar vind je een kledingcode/kostuumanalyse over de film Syriana, een rubriek die al je vragen betreffende sociale etiquette beantwoordt (Dear Prudence), reclamefilmpjes die aan een onderzoek worden onderworpen, het laatste nieuws aangaande de politieke klimaat in de V.S.: Slate heeft het allemaal. Mensen in de blogosphere worden aan het woord gelaten en in artikelen wordt voortdurend over en weer gelinkt zodat je in staat wordt gesteld het geheel te overzien. Slate is een dagelijkse webkrant (de Washington Post is eigenaar van Slate). Dat vin' ik nou leuk!

file under "miscellaneous"

2007-05-03T07:12:00.000-07:00

Een groot voordeel van een digitale camera is dat ik nu 'werk in wording' kan vastleggen. Ik maak wel schetsen, maar ik werk ze vaak evengoed uit tot een affe tekening of illustratie. Gisteren heb ik om de zoveel tijd boven een vel papier gehangen en even een kiekje gemaakt. En dan is het toch fijn om te(rug te) zien dat ik zoveel werk verzet in een dag (jawel!). Enfin, ik bladerde zonet even door mijn archiefkast (die ook nodig gearchiveerd moet worden, je kunt archiefkast tenslotte niet spellen zonder 'archief') en daar vond ik me toch een stapel schetsen in de volgende categorieën: 1) nooit uitgewerk,t 2) vergeten dat ik ze had, 3) om later in Photoshop uit te werken. Ik heb er hier 2 recentelijk vervaardigde exemplaren geplaatst. Dan nog dit: check vandaag de Volkskrant, mensen! Er is nanelijk aan Trik, mijn waarde kompaan en medestrijder, een artikel gewijd aangaande zijn expositie in Np3. Kudos, maat!

analyzing the city

2007-05-02T01:37:00.000-07:00

Gisteren heb ik dan eindelijk een digitale camera aangeschaft. Ik maak eigenlijk niet zoveel foto's. Vooral waar het mijn beeldend werk betreft geef ik de voorkeur aan opslaan in mijn eigen geheugen, dat geeft ook de ruimte voor 'versprekingen' op papier; iets verschilde in werkelijkheid met wat ik tekende. Maar soms kom je ware poëzie tegen, zoals in bovenstaande foto, en op zo'n moment sla ik me (zij het figuurlijk) voor m'n kop dat ik geen camera heb. Deze sticker had ik al eens opgemerkt, maar niet goed gekeken omdat ik dacht dat het iets met het elektriciteitskastje (waar het is opgeplakt) te maken had. Zo zie je maar weer: Never assume anything! Bij mooi weer steekt dat '4' bord zo mooi af bij de blauwe lucht. Station Arnhem Velperpoort represent!

...this is labor...

2007-05-01T04:46:00.000-07:00

Fumble outta bed and stumble to the kitchen Pour myself a cup of ambition.. Na de oranje waas van gister is de dag van de arbeid wederom aangebroken. Deze dagen vol feest en vreugd gaan aan mij voorbij dit jaar, iets wat ik niet echt betreur. Gister moest ik werken, vandaag neem ik eerder vrij. Ik herinner me nog dat we vroeger met het hele gezin naar de aubade gingen. Een aubade is een omgekeerd concert: het is gratis, het publiek zingt, en 'het idool' ( in dit geval: vorst) die zo devoot wordt toegezongen is in geen velden of wegen te bekennen. En het is 's ochtends vroeg. Alle reden om dit soort bijeenkomsten te laten voor wat ze zijn. Dag van de arbeid is van socialistische aard, en daar ben ik niet mee opgevoed (hint: wij hadden thuis de ncrv-gids). Mijn vriend π hield vorig jaar een presentatie (voor school) over kunst onder het socialisme in Rusland. Zijn inleiding was de Internationale, dus die heb ik wèl 100 keer gehoord. In de Verenigde Staten schijn je geen wit te mogen dragen na Labor Day (oorspronkelijk 'Moving Day' nadat de datum daar van 1 mei naar 3 september werd verplaatst in verband met rellen in chicago). Maar dat is hier dan weer geen probleem. Dus dat puffy shirt en die witte spandex tuinbroek kunnen gewoon aan naar kantoor!

uyt d'oude doos

2007-04-28T00:55:00.000-07:00

Je kent het wel; je zoekt iets waarvan je weet dat het zich in die ene kast met allerlei rotzooi bevindt. Voor je het weet ben je vergeten wat je zocht. In plaats daarvan zit je, omringd door dingen waarvan je vergeten was dat je ze nog had, oude schriften en dagboeken en klasgenotenboekjes (wat kan worden gezien als analoge versie van Hyves.nl) door te lezen. Ik kwam een stapel mappen tegen met tekeningen die ik vroeger heb gemaakt. Sommige zijn tenenkrommend (mijn illustraties voor een autobiografie die ik ooit ben gestart op 9 jarige leeftijd) sommige best wel cool (een tekening van BZN; Jan Keizer en Annie Schilder swingen de pan uit). En ja, die Honda-tekening, daar sta ik nog steeds voor de volle 100 procent achter.

hiphop you don't stop

2007-04-24T01:54:00.000-07:00

Zo nu en dan is het fijn om een beetje aan te kloten en cd hoesjes voor jezelf maken is dan een prima uitlaatklep. Bijbehorende schijfjes zijn trouwens niet mis; ik hield, op een enkele uitzondering na, niet zo van de productiestijl van The Neptunes, maar was ze voor Clipse op "Hell hath no fury" (2006) doen is stoffig, clean, minimaal en smerig, en dat wisselt elkaar allemaal in een relaxt tempo af. De broers Malice en Pusha-T waren eind 2003 al begonnen met werken aan deze plaat, maar door allerlei vertragingen (Jive gaf de voorkeur aan meer poppy acts) bij label Jive bleef-ie op de plank liggen. Hiphop van de bovenste plank zullen we maar zeggen. Chapeau! "Hell's Winter" van Cage werd gereleased in 2005, maar kwam mij pas begin 2006 ter ore, via Dirtyradio. Cage is natuurlijk bekend (berucht) van o.a. de Smut Peddlers en de Leak Bros en de klassieker "Agent Orange". Maar op Hell's winter maakt hij schoon schip en levert één van de beste hiphop albums (zo niet het beste) van dat jaar. De cd heeft een half jaar lang continu kilometers gemaakt in mijn cd-speler, het was echt bijna de enige plaat die ik beluisterde. Met bijdragen van Jello Biafra en geproduceerd door DJ Shadow, RJD2, Blockhead en El-P (Na jaren Eastern Conference is Hell's Winter uitgebracht op Definitive Jux Records) is dit een plaat die niet aan tijd of hypes gebonden is.

Expositie TRIK NP3 Groningen 2007

2007-04-23T06:28:00.000-07:00

Afgelopen weekend reisden wij af naar Groningen, het New York van Nederland (volgens Thurston Moore) Daar, in galerie NP3, werd de expositie geopend van Trik. Trik is voor kranten, tijdschriften en websites de 'recht voor z'n raap' politieke cartoonist die heldere en humoristische kanttekeningen plaatst door met zijn scherpe beeldtaal situaties tot tot het bot fileren. Trik is in maart uitgeroepen tot de winnaar van de Junior Inktspotprijs 2006 en wordt de cartoonist van DAG: de nieuwe gratis krant van de Volkskrant. Telkens weer bleek het enorme mozaïek van prenten -dat één van de muren in de tentoonstellingsruimte sierde- de grote blikvanger. Het patroon hierin suggereert dat het om behang zou kunnen gaan, maar wanneer je goed kijkt zit er nagenoeg geen ordening in. Je blik blijft heen en weer schieten en werkt zo als een logboek van Nederland (onderwerpen zijn o.a. de rap van Donner, het uitzetbeleid van Verdonk, het zedelijk moreel van de marine, de Nederlandse rol in de oorlog in Irak). Trik opereert in de restruimte tussen illustratie en infographic en hanteert een statementmatige signatuur. Opvallend in zijn werk is het kleurgebruik; fel en complementair. Dit versterkt het recht-voor-zijn-raap karakter van zijn prenten. Al met al een bezoekje meer dan waard; de expositie loopt van 21 april t/m 13 mei 2007. openingstijden: donderdag t/m zondag van 14.00 tot 18.00 uur. Ook kun je de expositie live volgen via www.np3.nu Adres: NP3 Hofstraat 21 9712 JA Groningen

I'll never wash that hand again!

2007-04-19T06:59:00.000-07:00

Aangezien ik het best eens ben met hygiëne is de titel enigzins overdreven, maar desalniettemin een mooie start van mijn blog; ik heb vorige week handen geschud met El-P, van Company Flow faam, van het hiphop indie-label Definitive Jux en begenadigd rapper. Hij trad op in de Melkweg en wat een concert! Zijn nieuwe album "I'll Sleep When you're Dead" was al sinds de release 'on serious rotation' op mijn atelier. Live was Mr Dibbs de dj echt formidabel, beginnend met een schurende coverversie van het welbekende nummer "Mad World". Behalve nummers van het nieuwe album kwamen ook tracks van Fantastic Damage voorbij; springen en teksten meeschreeuwen was het devies, een taak waarvan ondergetekende zich enthousiast gekweten heeft. Ik was in m'n eentje gegaan omdat mijn confrères van de Kampensche School allemaal druk waren..en omdat ik een personal mission had. Een tijdje geleden ben ik begonnen met portretten maken van muzikanten (Iggy Pop, Missy Elliott, Jay-Z en Beyoncé Knowles Cage(Kennylz) en El-Pzijn inmiddels vereeuwigd). Het afronden van het portret van El-P en het concert op 12 april in de Melkweg vielen té mooi samen, dus had ik pakketjes gemaakt met een portret van Cage, één van El-P, een persoonlijk briefje en mijn visitekaartje, ingepakt in doorzichtig folie. Na het concert heb ik El-P een pakketje overhandigd. Hij was verrast en zei "oh wow!" toen hij zichzelf herkende van de tekening. Mijn avond was meer dan goed! I stepped up my game: Vroeger maakte ik altijd een tekening wanneer ik naar de tandarts moest voor halfjaarlijkse controle. Nu maak ik tekeningen voor rappers (waar o waar is die tekening die ik van Vanilla Ice maakte toen ik in 2 Mavo zat??). De laatste trein was net richting Arnhem vertrokken toen ik de Melkweg verliet. Ik kon crashen bij een vriend van een vriendin. Deze gozer heeft een bonte verzameling hiphop en dus hebben we veel wijn zitten drinken en naar hiphop geluisterd waarvan "The Devil Made Me Do It" van Paris en "Colors" van Ice-T de hoogtepunten waren. Missie geslaagd!