Public Information Films

In de jaren '70 van de vorige eeuw was men niet vies van een beetje shockeren als het voor kinderkens bestwil was. Ik keek halverwege jaren '80 veel naar Super Channel. De tekenfilm- en kinderserie-show gepresenteerd door DJ Kat en Linda de Mol vond ik geweldig. Tussendoor, voor de reclame, als een postbus 51 filmpje, werden er PIF's oftewel Public Information Films uitgezonden. Daar ging ik voor zitten. Ze waren gruwelijk en wisten je goed bang te maken voor gevaar dat school in machines, verkeerssituaties en elektriciteit. Over dat laatste werd een filmpje vertoond dat intrigeerde: Drie jongens spelen basketbal. De bal vliegt over een afzetting rondom een elektriciteitsstation. Eén van de jongens gaat de bal halen en wordt geëlectrocuteerd. Daarna een vaderlijke doch strenge voice-over die ons toesprak nooit maar dan ook nooit zo'n gevaarlijke plek te betreden. Mijn interesse was gewekt. Ik ging elektriciteitsstations bouwen van lego. En ik zat braaf het hele reclameblok te kijken op Super Channel teneinde een glimp van dat spotje op te vangen. Televisie was bij on heavily sanctioned. Dat betekende: Geen A-team, geen Dynasty of ander soaperigs, geen Moordspel, geen Carson's Law en geen Miami Vice (wat ik als een act of rebellion wel eens heb gekeken; ik hing dan uit het slaapkamerraam om door de vitrage van de schuin-overburen te gluren. Dat was in totaal zo'n 100 meter, dus het plot is me ontschoten. Maar goed, het gaat tenslotte ook om het principe). Gelukkig heb ik als kleuter Dukes Of Hazard wel meegekregen. En 'Allo 'allo, wat ik soms vanwege de seksueel getinte grappen highly inappropriate -maar daarom niet minder interssant- vond (geschokt was ik bijvoorbeeld toen ik de clip When The Lady Smiles van Golden Earring zag. Barry Hay rukt de kleding van een non af, die een rode beha blijkt te dragen. Nu vond ik een rode beha te frivool voor een non, maar dat Barry Hay dat zomaar deed! Ik was dagen van slag). Dus je kunt begrijpen dat ik er als de kippen bij was als er wat horror op tv was speciaal voor ons kinderen (ik was vroeger een ontzettende schijtlijster, maar bij deze PIF won de nieuwsgierigheid het van de angst). Helaas heb ik dit filmpje nooit kunnen vinden, maar mijn zoektocht leverde wel andere juweeltjes op. Deze PIF komt het dichtst in de buurt van waar ik zo fijn van zat te griezelen vroeger: Ik herinnerde me die PIF omdat ze vorig jaar op BBC Breakfast News de Charley Says filmpjes uitzonden. Prachtig geanimeerd: En de horrifying "Apaches". Deze film heb ik vroeger nooit gezien, maar in de comments section op Youtube wordt er terecht opgemerkt dat het gelijkenis vertoont met Final Destination, maar dan met kinderen. Let op hoe de spullen van de overleden kinderen matter-of-factly worden op- en uitgeruimd. Dat we dit als kind vroeger kregen voorgeschoteld! Recentere PIF's zijn bijvoorbeeld voorlichtingsfilmpjes van Montana Meth Project. Op Youtube krijgt het filmpje de volgende beschrijving mee: A disturbing American public information film to scare kids away from meth. Laatst vertelde ik aan π dat ik, toen ik ±8 was, eens een item over kindermishandeling op het journaal had gezien. Dat was echt brutal: Om het nieuwsitem kracht bij te zetten had men de buitenkant van een huis gefilmd, alwaar je door de vitrages het silhouet van een man zag die voortdurend een brede riem liet neerkomen. Die suggestie liet niets aan de verbeelding over, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. π zei dat hij het ook had gezien, hij was er toen ook van geschrokken. We zijn goed voorgelicht, in een tijd dat voorlichten bangmaken en afschrikken betekende. Ondanks dat zie ik mezelf als een goed functionerende entity in onze maatschappij. Phew!

prints

Deze week kreeg ik deze much anticipated prints toegestuurd. Het is fijn om je digitale werk te kunnen uitrollen. Het portret van de rapper Cage is 180 x 45 cm en de beeltenis van El-P is 120 x 50 cm. Vielen Dank, JeMooisteFoto.nl!

Ytje's werk in DE FISH streetart magazine

Gisteren keurig afgeleverd in mijn brievenbus: De Fish magazine uit België. In De Fish vind je artikelen over, mode, stijl, kunstprojecten en dat allemaal bekeken vauit een urbaan perspectief. Tegenwoordig moet alles urban zijn wil men zich verzekeren van (media) aandacht, maar bij dit tijdschrift merk ik daar niet zoveel van. De Fish is niet pretentieus, richt zich op de underground en laat mensen aan het woord die enthousiast de wereld bestormen met kunst, mode en wat dies meer zij. Misschien hebben onze Zuiderburen wat meer joie de vivre, het je ne sais quoi dat zich zo vrijelijk naar de bladspiegel vertaalt. Het blad bevat ook een grote hoeveelheid vrij werk; deze maal gevoegd naar het thema "Lucky". Mijn bijdrage is een mix van Wizard of Oz en de banlieues van Parijs. Met een verwijzing (le monde est a nous) naar de film La Haine (1995) wordt Dorothy door een gehandschoende EuroDisney arm naar het Elysée-Paleis getild. Een surrealistische inauguratie. Of, om een raptekst van El-P te parafraseren: By a large margin, the least likely thing that will ever f*king happen, ever!

Kloosterstraat 44

Afgelopen weekend was ik weer even terug in het buurtje waar ik zes jaar geleden woonde. Zoals het nu staat zal het begin 2008 worden gesloopt, om plaats te maken voor modernere behuizing enzovoorts. Niet iedereen zal deze wat gedateerd ogende huisjes en flats kunnen waarderen, maar ik zal waarschijnlijk niet zo'n fan gaan zijn van wat ervoor in de plaats komt. Daarom ben ik begonnen met het documenteren van het laatste eindje Kloosterstraat in Arnhem-Noord. Een goede vriendin van mij die hier nog steeds woonachtig is, plant een buurtfeest. Precies wat zo'n stukje wijk verdient. Achter de huisjes raast de snelweg, voldoende afgeschermd door geluidswallen en bebossing om overlast te voorkomen. 's Zomers kan het behoorlijk warm worden in de woningen, maar tegelijkertijd heerst er een soort vakantiesfeer. Dat vond ik althans. Voordat ik ging verhuizen naar de Spijkerstraat (ook een markante wijk) was er een eventuele huurster die het pandje wilde bekijken. Ze vond het maar niks. Te klein, te dit, te dat. Tot op zekere hoogte waar, maar de omgeving maakt veel goed. Daar probeerde ik haar op te wijzen toen ik de voordeur openzwaaide en met een weids gebaar de bossen, de bloemen en de.., wel, weidsheid probeerde aan te geven. Ik moet hierbij vermelden dat ik op dat moment geveld was door een griep, misschien was mijn aktie wat te unhinged. Ze keek me in ieder geval aan alsof ik gek was. De Kloosterstraat is in dat opzicht een acquired taste, maar als je deze buurt een kans geeft krijg je er veel voor terug. Mensen die je groeten. Een praatje met deze en gene. Vrienden voor het leven.

Ballroom Theater Klarendal, Arnhem

Sinds 12 mei heeft de wijk Klarendal in Arnhem een eigen theater. Het Ballroom Theater, een initiatief van Olga Lozeman (Artishock Theatervormgeving), is al sinds de eerste voorstelling een echte trekpleister. Tijdens de voorstellingen die er van 12 mei t/m 7 juli elke zaterdagavond worden gegeven (het Ballroom Theater is helaas slechts tijdelijk) trekt een bonte stoet aan performers voorbij: Turkse olieworstelaars, een opera zangeres, goochelshows, linedancers....en het bijzondere is dat al deze acts uit Klarendal zelf afkomstig zijn. Voor de buurt door de buurt, zegmaar. En dat is nog niet alles; de aankleding van het etablissement is superbe. Denk: de hbo-serie Carnivàle gekruist met een lounge uit de jaren '50. Zaterdagavond 2 juni ging ik een kijkje nemen. Goede sfeer, mild geprijsde drankjes. Ik kwam er achter dat er elke week zelfs een thema is. Deze avond was dat "Country and Western". Het personeel liep met klapperpistooltjes en cowboyhoeden rond en ook de acts waren geheel in stijl: Johnny Upright met bluesliederen over Klarendal. Hart en ziel van de wijk werden hier blootgelegd. De kunstenaar Arno Arts droeg gedichten voor, geschreven door Klarendallers. Ed and the Fretmen maken naar eigen zeggen CASHabilly with a Bluegrass bite. En hoe! Go frets go! Daarna gingen de voetjes van de vloer met de Lucy Linedancers. Onvermoeibaar linedansten ze zo'n zes nummers lang. Met later op de avond een êncore: Geweldig! Even wat bezinning na de expressie: Gedichten, poëzie, voorzien van een muzikale omlijsting. Clown Bennie (jeweettoch: een feest zonder Bennie, da' kennie!) was helemaal thuis in zijn rol als stalmeester. Wederom Ed and the Fretmen; deze cowboys bestormden de zaal, slechts bewapend met een gitaar, een ukelele, een banjo, een enkele snare drum en een contrabas. Ook de bediening gooit de haren los. Jorien, van het lieftallige team serveersters klimt op het podium en danst mee. Conclusie: Een meer dan geslaagde avond. Er gingen stemmen op om te proberen dit initiatief te behouden en dit theater permanent deel van Klarendal uit te laten maken. Het enthousiasme van het publiek, het personeel en de mensen die de optredens verzorgden toont aan dat er een breed draagvlak is voor dit soort initiatieven. Klarendal wordt het Montmartre van Arnhem! Het Ballroom Theater, Klarendalseweg 400 te Arnhem. Voorstellingen op 9, 16, 23 en 30 juni en op 7 juli een hondenmodeshow. Entree voorverkoop € 2,50, Wijkwinkel Klarendal, Klarendalseweg 442 Entree aan de kassa € 3,00 Deur open 19.00 uur 20.00- 22.00 uur programma 22.00-23.00 uur afsluiting

1977

Afgelopen week bladerde ik door mijn felicitatie-want-geboorte-kaartjes-album. En dat heeft meer te maken met de kat die er pontificaal op ging zitten, dan dat ik the big 3-0 nader. Ik zal me wat dat betreft voegen naar wat mijn oom eens heeft gezegd; ik ben ook dan gewoon een dag ouder dan de dag ervoor. Enfin, ik verbaas me altijd weer over deze bonte verzameling. Er zitten echt te gekke felicitatiekaartjes in. Bijvoorbeeld dit viertal kaarten die uit dezelfde serie afkomstig zijn. Ik vraag me dan ook af of er meer exemplaren bestaan waar ik geen weet van heb. Ja, U ziet het goed. Nederland was nog niet gehallmarkt. Gewoon een blije eend. In grote vermomde sneakersloffen. Zijn primaire kleuren ooit zo effectief ingezet? Hadden consumenten toen betere smaak? Of waren dat de kaartjesmakersmensen? Deze beer is down met streetculture zonder dat ze het zelf doorheeft. Kijk maar naar de houding die ze aaneemt. Wederom dat gymp-achtige schoeisel..En dat in 1977! Ik vermoed banden met Sugar Hill Records... En wat te denken van deze ooievaar? Dat hoofddoekje doet het 'm, zoveel is zeker. En dan niet een kindje in de snavel ofzo, maar zo'n patroon-achtige bloem die je ook toentertijd terugvond op gordijnen en tafelkleden. Een mensfiguur zou alleen maar afleiden van het consequent gebruik van basisvormen. En de laatste in de serie: Het vogelmeneertje. Met een roze hoed. Het kon echt allemaal toen. Maar wat wil je, de key-parties zijn ook uitgevonden in dat decennium.

Ooglijm officieel in de lucht!

Vanaf vandaag is Ooglijm officieel on air. Ooglijm is een cyberzine voor beeldmakers en dè plek om op de hoogte te blijven van nieuws, ontwikkelingen initiatieven en meningen op het gebied van beeld in Nederland. Ooglijm is een initiatief van de BNO. Ik lever bijdragen aan deze e-zine in de rubriek Blikveld.